top of page

POPÜLER YAZILAR

Bir Zamanlar Var Olan Şey - Bölüm 3

3 Eki
13 dakikada okunur

"Acı veren çığlıklar ve giderek yoğunlaşan bir atmosfer."


Celtic Frost'tan Reed. St Mark, Tom G. Warrior ve Martin Ain
Celtic Frost'tan Reed. St Mark, Tom G. Warrior ve Martin Ain

Geçen bölümde Mercyful Fate ve Bathory ile İskandinavya'da karanlığın nasıl farklı bir biçim kazandığını gördük. Bu iki grubun, şekillenmekte olan sahne üzerinde çok önemli rolleri vardı. Şimdi ise İsviçre'de, çok daha küçük ve dışarıdan bakıldığında böyle bir müziğin ortaya çıkmasını beklemeyeceğimiz bir yerde, başka bir şey şekilleniyordu.


Hellhammer.


Hellhammer'ın hikâyesi, grubun kurucusu, gitaristi ve vokalisti Thomas Gabriel Fischer'dan ayrı düşünülemezdi. Metal dünyası onu daha sonra başka bir isimle tanıyacaktı:


Tom G. Warrior.


Fischer'ın müzikle ilişkisi çok erken yaşlarda başlamıştı. Altı yaşındayken ailesinin boşanmasının ardından annesiyle birlikte küçük bir İsviçre köyüne taşındı. Çocukluğunun büyük bölümünü yalnız geçirdi. Elinde kalan en önemli şey ise annesinin plak koleksiyonuydu.


Müzik onun için yalnızca dinlenen bir şey değildi.


Bir sığınaktı.


Dışarıdaki dünyadan uzaklaşabildiği bir yer.


Ve yıllar geçtikçe bu sığınak, onun bütün hayatına dönüşecekti.


Ergenlik yıllarında yaşadığı ağır koşullar ve çevresindeki şiddet, müziğinin giderek daha karanlık bir hâl almasına neden oldu. Tom'un kendi anlatımına göre Hellhammer'ın karanlığının doğrudan arkasında bu hayat vardı.


Fakat bu karanlık, önce başka müziklerin içerisinde kendisine bir yol buldu.


Tom önce UFO gibi İngiliz heavy metal gruplarını takip etti. Ardından İngiltere'de yükselen NWOBHM (New Wave of British Heavy Metal) hareketine ilgi duymaya başladı.


Sonra İngiltere'ye gitti.


Londra'daki HMV mağazasında karşısına çıkan plaklar arasında bir tanesi özellikle dikkatini çekti:


Venom - In League with Satan.


Tom, grubun nasıl bir müzik yaptığını henüz bilmiyordu. Fakat plağın arkasındaki fotoğrafı gördüğünde, daha önce gördüğü en ekstrem grup görüntüsü olduğunu düşünmüştü.


Plak eve, İsviçre'ye döndü, ve hayatı değişti.


Venom'ın yanında Motörhead ve Discharge da Tom Warrior'ın müzikal dünyasının temel taşlarından biri hâline geldi. Bu üç grup ona önemli bir şey gösterdi:


Müziğin profesyonel olmak zorunda olmadığını.


İçinde taşıdığın şeyi dışarı çıkarabilmenin de başlı başına bir müzik olabileceğini.


Tom artık yalnızca dinlemek istemiyordu.


Çalmak ve üretmek istiyordu.


İlk olarak bas gitarla başladı.


Kendi imkânlarıyla bir Rickenbacker bas gitar aldı ve saatler boyunca enstrümanın başında vakit geçirdi. Henüz nasıl çalacağını bile bilmiyordu ama onun için bu enstrüman, plak kapaklarında ve dergilerde gördüğü dünyanın gerçek hayattaki karşılığıydı.


Sonra başka müzisyenleri bulmaya başladı.


İlk ciddi denemelerinden biri Grave Hill isimli gruptu. Grup son derece amatördü. Provalar Tom'un küçük odasında yapılıyor, gitarist bulmakta bile zorlanıyorlardı. Hatta bir dönem ikinci bir basçı almak zorunda kalmış ve Tom'un bas gitarını distortion pedalından geçirerek gitara benzetmeye çalışmışlardı.


Kulağa saçma geliyor olabilir.


Ama tam da bu imkânsızlık ortamında Hellhammer'ın temelleri atılıyordu.


Tom Warrior tarafından çizilen, Hellhammer'ın ikonik logosu ve amblemi
Tom G. Warrior tarafından çizilen, Hellhammer'ın ikonik logosu ve amblemi

Tom'un müzik konusunda diğerlerinden çok daha radikal bir noktaya gitmek istediği kısa sürede ortaya çıktı.


Venom'ın In League with Satan şarkısını bile yeterince ağır bulmuyordu.


Plak 45 devirde çalınırken onu 33 devirde dinliyordu.


Daha yavaş.


Daha ağır.


Daha karanlık.


Grubun geri kalanının bu yaklaşımı kabul etmemesiyle birlikte Tom ve Urs Sprenger (sonradan kullanacağı adıyla Steve Warrior) kendi yollarına gitmeye karar verdiler.


Ve Mayıs 1982'de Hellhammer doğdu.


Tom gitar ve vokalleri üstlendi.


Steve Warrior bas gitara geçti.


Grubunun ilk davulcusu olarak Pete Stratton'ın gruba katılmasına rağmen grupla uyumu uzun sürmedi. Tom ve Steve'in müziğe yaklaşımı fazlasıyla radikaldi.


Daha sonra küçük bir heavy metal festivalinde Moorhead isimli grubun davulcusunu gördüler.


Tom doğrudan grubun gitaristine giderek davulcunun telefon numarasını istedi.


Arayıp, kendini dünyanın en ağır grubunda çalan biri olarak tanıttı.


Ve davulcuyu ikna etti.


Böylece Bruce Day, Hellhammer'ın davulcusu oldu.


Artık üç kişi vardı.


Tom Warrior.


Steve Warrior.


Bruce Day.


Ve müzikleri, dönemin heavy metal anlayışından giderek daha fazla uzaklaşıyordu.


Hellhammer'ın temelinde Venom ve Discharge vardı.


Motörhead'in saldırganlığı da bu yapının içerisindeydi.


Fakat Tom'un kafasındaki şey bunların yalnızca bir kopyası değildi.


NWOBHM'nin içerisinden gelen daha küçük ama önemli etkiler de vardı. Metal for Muthas derlemesindeki Angel Witch'in Baphomet şarkısı bile Tom üzerinde kalıcı bir etki bırakmıştı.


Bütün bu parçalar birleştiğinde ortaya son derece ham bir müzik çıkıyordu.


Yavaş ve uğursuz bölümler.


Bir anda patlayan hızlı pasajlar.


Kirli gitarlar.


Pürüzlü, neredeyse boğazdan kopuyormuş gibi duyulan vokaller.


Ve hiçbir şeyi düzeltmeye çalışmayan bir yaklaşım.


Hellhammer, müziği güzelleştirmeye çalışmıyordu.


Onu daha uç bir hâle getirmeye çalışıyordu.


Üstelik yalnızca müziği değil, görüntüyü de düşünüyorlardı.


Logo.


Sembol.


Fotoğraflar.


Siyah-beyaz bir estetik.


Tom ve Steve, sahip oldukları bütün imkânları kullanarak kendilerine ait bir dünya yaratmaya çalışıyordu. Steve'in punk sevgisi özellikle grubun görsel tarafında kendisini gösteriyordu. Bunun yanında NWOBHM'nin küçük plak şirketleri ve fanzinler üzerinden gelişen el yapımı estetiği de Hellhammer'ın görüntüsüne yansıyordu.


İlk dönem sözleri ise çok daha doğrudan bir kaynaktan besleniyordu.


Venom.


Tom'un kendi anlatımına göre Hellhammer'ın ilk sözleri açık biçimde Venom şarkılarından kopyalanmıştı. Zaman içerisinde bunları daha özgün hâle getirmeye başladılar.


Fakat müziğin kendisi zaten yeterince radikaldi.


Ve insanlar bunu hiç anlamadı.


Hellhammer'ın karşılaştığı ilk tepki çoğunlukla ilgisizlik ve alaydı.


1983'te ilk demolarını kaydetmeye başladılar. İlk kayıt Death Fiend oldu. Bu kaset yalnızca birkaç yakın çevreye ulaştı ve çoğaltılmaması özellikle istendi.


Ardından, yine aynı sene içinde Triumph of Death geldi.


Hellhammer - Triumph of Death (1983)
Hellhammer - Triumph of Death (1983)

Bu kez kayıt daha geniş biçimde dağıtılacaktı.


Fakat grubun kendisi bile kayıtları dinlediğinde ortaya çıkan sonuçtan memnun değildi.


Çünkü dünya değişiyordu.


Metallica, Slayer, Metal Church gibi Amerikan grupları yeni bir standart oluşturuyordu. Prodüksiyonlar temizleniyor, müzisyenler teknik olarak gelişiyor ve heavy metal giderek daha profesyonel bir hâle geliyordu.


Hellhammer ise bütün bunların tam tersinde duruyordu.


Kayıtlar küçük bir prova sığınağında, son derece ilkel ekipmanlarla yapılmıştı.


Ses kötüydü.


Çalma kötüydü.


Prodüksiyon kötüydü.


Ve dönemin insanları bunu affetmiyordu.


Hellhammer hakkında yapılan yorumların büyük bölümü son derece ağırdı. Özellikle Metal Forces, grubun ciddiye alınmasını zorlaştıracak kadar sert eleştiriler yayımlıyordu.


Bugün bize tanıdık gelen o kirli ve kötü prodüksiyon, 1980'lerin başında bir estetik tercih değildi.


Bir kusurdu.


Fakat yıllar sonra tam da bu kusur, black metalin en ayırt edici özelliklerinden birine dönüşecekti.


Hellhammer'ın kayıtları, gelecek dönemlerin estetiğine yeni bir geçit açıyordu.


Hellhammer'ın Satanic Rites demosu öncesinde, Martin Ain, Bruce Day ve Tom Warrior
Hellhammer'ın Satanic Rites demosu öncesinde, Martin Ain, Bruce Day ve Tom Warrior

1983'ün sonlarına doğru Satanic Rites demosu hazırlandı. Bu kayıt Hellhammer'ın önündeki ilk gerçek kapıyı açtı.


Almanya'da yeni kurulmuş Noise Records, dönemin en ekstrem grubunu arıyordu. Bir fanzin yazarı İsviçre'de böyle bir grubun bulunduğunu söylemişti.


Hellhammer'a mektup gönderdiler.


Tom, ellerindeki Triumph of Death kayıtlarından seçtiği parçaları gönderdi ve grubun gelişmeye çalıştığını anlattı.


Noise onlara bir şans verdi.


Daha iyi bir demo hazırlamaları hâlinde plak anlaşması yapabileceklerini söylediler.


Tom için bu inanılmaz bir şeydi.


Yıllardır kimsenin ciddiye almadığı müziği ilk kez biri gerçekten ciddiye alıyordu.


Ve grup çalışmaya başladı.


31 Aralık 1983'te Satanic Rites tamamlandı.


Kayıtta vokal, gitar ve bası Tom üstleniyordu. Martin Ain olarak bilinen Martin Stricker ise kayıtların hemen öncesinde Hellhammer'dan ayrıldığı için demodaki basları yine Tom G. Warrior çaldı. Ancak demodan sonra gruba geri döndü ve Tom G. Warrior ile geleceği şekillendirecek bir sonraki adımın temel taşlarından biri oldu.


Noise Records, Satanic Rites kayıtlarını beğendi ve Hellhammer sonunda anlaşmayı aldı.


İlk kez o kadar zamandır peşinden koştukları şey gerçek olmuştu.


Hellhammer - Satanic Rites (1983)
Hellhammer - Satanic Rites (1983)

Bir plak şirketi onları istiyordu, fakat Hellhammer'ın önünde hâlâ büyük bir sorun vardı.


Müzikleri.


Çünkü grup ne kadar radikal olursa olsun, ortaya çıkan kayıtlar dönemin standartlarına göre son derece ilkel kalıyordu.


1984'te Noise Records'un Death Metal derlemesinde iki Hellhammer şarkısı yer aldı:


Revelations of Doom ve Messiah.


Müthiş bir azim ve hırsı ile, aynı yıl grubun asıl yayını da geldi:


Apocalyptic Raids.


Dört şarkılık bu EP, Hellhammer'ın bütün karakterini birkaç parçaya sıkıştırıyordu.


Kirli.


İlkel.


Kaotik.


Ve saldırgan.


Hellhammer - Apocalyptic Raids (1984)
Hellhammer - Apocalyptic Raids (1984)

Özellikle Massacra, Discharge'ın punk enerjisini Hellhammer'ın ekstrem metal anlayışıyla birleştiriyordu. Davullardaki ilkel ve kendine özgü yaklaşım, Discharge'ın D-beat'ini çok daha kaba bir noktaya taşıyordu.


Diğer tarafta ise Triumph of Death gibi uzun ve ağır parçalar vardı.


Yaklaşık on dakikaya yayılan uğursuz bölümler.


Acı veren çığlıklar.


Ve giderek yoğunlaşan bir atmosfer.


Hellhammer'ın yaptığı şey artık yalnızca hızlı çalmak değildi.


Ekstrem müziğin başka bir dilini oluşturuyorlardı.


Fakat Apocalyptic Raids yayımlandığında aldıkları tepki yine felaket oldu.


Hatta Noise Records bile kaydın sesini duyduğunda yayımlamaktan vazgeçmeyi düşünmüştü.


Rock basını büyük ölçüde grubu yerden yere vurdu.


Hellhammer'ın hayali gerçekleşmişti.


Ama karşılığında neredeyse bütün müzik dünyası onlara bunun bir hata olduğunu söylüyordu.


Tom ve Martin ise başka bir sonuca vardılar.


Eğer bu şekilde devam ederlerse plak anlaşmasını kaybedebilirlerdi.


Ve bu kez başka bir şey yapmaya karar verdiler.


Hellhammer'ı bitirip sıfırdan başlamak.


31 Mayıs 1984 gecesi, Tom Warrior ve Martin Ain bir araya gelerek yeni grubun bütün konseptini tasarladılar.


Sadece bir isim bulmadılar.


Üç albüm planladılar.


Kapakları düşündüler.


Şarkı isimlerini belirlediler.


Sözlerin hangi konular üzerine kurulacağını yazdılar.


Fotoğrafları ve grubun nasıl tanıtılacağını bile planladılar.


Her şeyi daktilo ve çizimlerle hazırladıkları bir kitap hâline getirip Noise Records'a gönderdiler.


Mesaj açıktı:


Hellhammer artık yoktu.


Yeni grubun adı:


Celtic Frost.


Celtic Frost'un ilk EP'leri Morbid Tales ile grubu duyurduğu tanıtım afişi
Celtic Frost'un ilk EP'leri Morbid Tales ile grubu duyurduğu tanıtım afişi

Noise beklediklerinin aksine bu fikri kabul etti.


Üstelik yeni bir demo bile istemediler.


Bir mini albüm yapmak istiyorlardı.


Böylece, 1 Haziran 1984'te, Hellhammer'ın külleri arasından Celtic Frost doğdu.


Hellhammer yalnızca iki yıl yaşamıştı.


Fakat bu iki yıl içerisinde yaptıkları müzik, kendi dönemleri tarafından büyük ölçüde reddedilmiş olsa da gelecekte çok daha farklı bir anlam kazanacaktı.


O zamanlar kötü prodüksiyondu.


Kötü çalmaktı.


Gürültüydü.


Bugün ise başka bir şey duyuyoruz.


Hamlık.


Kontrolsüzlük.


Karanlık.


Ve ekstrem metalin henüz tam olarak adını koyamadığı bir şey.


Hellhammer black metalin daha sonra kullanacağı pek çok kapıyı çoktan zorlamıştı.


Ve şimdi o kapının önünde, küllerin arasından yükselen başka bir isim duruyordu.


1984 yılının ortasında Hellhammer artık yoktu. Tom G. Warrior ve Martin Ain ise geride bıraktıkları grubun sınırları içerisinde kalmak istemiyordu. Hellhammer'ın ismi bile müziğin ne olması gerektiğini baştan söylüyordu. Yeni grubun adı ise tam tersine, onlara istedikleri her şeyi yapabilecekleri bir alan bırakmalıydı.


Bu yüzden Celtic Frost doğdu.


İsim bile başlı başına sembolikti. “Celtic”, bir uygarlığı ve onların kendi Kelt kökenlerini temsil ediyordu. “Frost” ise yılın sonunu, bir uygarlığın veya bir döngünün sona erişini ifade ediyordu. Fakat kışın ardından yeni bir döngünün başlaması gibi, eski olanın sonu da yeni bir şeyin başlangıcıydı.


Hellhammer'ın küllerinden doğmuşlardı ama onu tekrar etmek istemiyorlardı.


İlk kayıtları Morbid Tales, 1984 yılının ortalarında yayımlandı. Tom G. Warrior ve Martin Ain'e davulda Steven Priestly eşlik ediyordu. Kayıt, Hellhammer'a göre çok daha güçlü ve kontrollü bir sese sahipti. Gitarlar daha tok, riffler daha oturaklıydı. Fakat bütün bu gelişime rağmen geçmiş tamamen geride bırakılmış değildi.


Celtic Frost - Morbid Tales (1984)
Celtic Frost - Morbid Tales (1984)

“Into the Crypt of Rays” ve “Procreation (of the Wicked)” gibi parçalar hâlâ Hellhammer'ın karanlık ve saldırgan mirasını taşıyordu.


Ama Celtic Frost'un farkı başka yerdeydi.


Grup, müzikal etkilerini giderek genişletmeye başlamıştı. Gothic rock grupları Bauhaus ve Christian Death gibi isimlerden gelen etkiler, daha farklı vokal kullanımları ve klasik enstrümanların müziğe dahil edilmesi, Celtic Frost'un ileride alacağı yönün ilk işaretleriydi.


Bu yaklaşım onları yalnızca daha ağır bir grup yapmıyordu.


Onları daha öngörülemez hâle getiriyordu.


1985 yılında yayımlanan Emperor's Return ile bu çizgi devam etti. Aynı dönemde Reed St. Mark, grubun kalıcı davulcusu olarak kadroya katıldı. İsviçre'de uygun bir davulcu bulmakta zorlanan grup, sonunda Amerika'ya dönmek üzere olan Reed St. Mark ile karşılaşmıştı. Tom ve Martin, onun çalımını duyduklarında aradıkları davulcuyu bulduklarını anlamıştı.


Celtic Frost artık kendi kimliğini oluşturmaya başlamıştı.


Fakat asıl kırılma henüz gelmemişti.


1985 yılında yayımlanan To Mega Therion, grubun yalnızca Hellhammer'dan uzaklaşmasını değil, heavy metalin kendi sınırlarını da sorgulamaya başladığını gösterdi.


Celtic Frost - Morbid Tales (1984)
Celtic Frost - To Mega Therion (1985)

Albümün kapağında H.R. Giger'ın Satan I adlı eseri bulunuyordu. Çok başlı şeytan figürünün elindeki haçı bir sapan gibi kullanması, Celtic Frost'un o dönemki karanlık ve din karşıtı estetiğiyle kusursuz biçimde örtüşüyordu.


Fakat albümün asıl önemi yalnızca görüntüsünde değildi.


Celtic Frost, ağır ve saldırgan rifflerin yanına daha önce ekstrem metal içerisinde neredeyse hiç duyulmayan unsurlar yerleştiriyordu. French horn, kadın vokalleri ve daha görkemli, hatta yer yer orkestral bölümler, grubun müziğini alışılmış heavy metal anlayışının dışına taşıyordu.


Bunun arkasında yalnızca bir deney yapma isteği de yoktu.


Tom ve Martin'in müzikal geçmişleri başından beri oldukça genişti. Tom'un ailesinin plak koleksiyonunda klasik müzik, caz ve The Beatles bulunuyordu. Martin ise new wave ve kilise müziğiyle büyümüştü. Onlar için müzik, heavy metalin çizdiği görünmez sınırlarla sınırlı değildi.


Bir metal grubunun albümünde klavye, kadın vokali veya klasik enstrüman bulunmaması gerektiğine dair kuralları kabul etmiyorlardı.


Onlara göre mesele, neyin “metal” olduğu değildi.


Mesele müziğin kendisiydi.


To Mega Therion bu düşüncenin ilk büyük sonucu oldu.


Albümün adı da grubun ilgilendiği okült düşünce dünyasına uzanıyordu. “Büyük Canavar” anlamına gelen To Mega Therion, Aleister Crowley'nin kullandığı bir ifadeydi. Crowley'nin etkisi Celtic Frost'un sözlerinde ve albüm başlıklarında zaman zaman görülse de, grubun kullandığı sembollerin hepsi doğrudan tek bir kaynağa bağlanabilecek kadar basit değildi. Tom ve Martin için okültizm, din, tarih ve insan davranışı üzerine uzun süre düşündükleri daha geniş bir alanın parçasıydı.


Tom'un çocukluğundan beri organize dine karşı duyduğu tepki de bu dünyanın önemli bir parçasıydı. Ona göre bu yalnızca Katolikliğe yönelik bir karşıtlık değildi. Bütün organize dinleri sorguluyordu. Martin ile birlikte okült, dini ve tarihsel metinler üzerine uzun tartışmalar yapıyor, müziklerini de bu kişisel düşüncelerin bir uzantısı olarak görüyordu.


Bu nedenle Celtic Frost'un karanlık imajı yalnızca sahne için hazırlanmış bir kostüm değildi.


Onların hayatıyla müzikleri arasındaki sınır zaten oldukça belirsizdi.


Fakat To Mega Therion, Celtic Frost'un deneysel yönünün son noktası değildi.


İki yıl sonra gelecek olan Into the Pandemonium, grubun daha da ileri gideceği albüm olacaktı.


Celtic Frost - Into the Pandemonium (1987)
Celtic Frost - Into the Pandemonium (1987)

1987'de yayımlanan albüm, tek bir müzikal çizgide ilerlemeyi neredeyse tamamen reddediyordu. Hard rock ve thrash etkileri taşıyan parçaların yanında elektronik ve industrial dokular, derin bir melankoli, kadın vokalleri, klasik müzik ve Fransızca söylenen bölümler yer alıyordu.


“Mexican Radio” gibi beklenmedik bir cover bile bu yaklaşımın parçasıydı.


Celtic Frost artık yalnızca ekstrem metal yapan bir grup değildi.


Ekstrem metali başka müziklerle birleştirerek neye dönüşebileceğini araştırıyordu.


Ve bu, 1987 yılında hâlâ son derece sıra dışı bir şeydi.


Bugün metal içerisinde orkestrasyon, kadın vokalleri veya farklı müzik türleriyle yapılan deneyler bize olağan gelebilir. O dönemde ise bunların hiçbiri ekstrem metalin yerleşik dili değildi.


Celtic Frost bunu bilerek yapıyordu.


Üstelik albümde kullanılan klasik müzisyenlerin çoğu, grubun yaptığı müziği ciddiye bile almıyordu. Tom'un anlattığına göre stüdyoya gelen klasik müzisyenler, duydukları müziği “gürültü” olarak değerlendiriyordu. Tom ve Martin ise nota yazmayı veya orkestrayı yönetmeyi bile bilmiyordu. Bir aranjörün yardımıyla klasik müzisyenleri kayıt sürecine dahil ettiler.


Ortaya çıkan şey, grubun kendisinin bile tam olarak nereye gideceğini bilmediği bir deneydi.


Ama tam da bu yüzden önemliydi.


Into the Pandemonium, Celtic Frost'un müzikal anlamda en cesur çalışmalarından biri hâline geldi.


Tom yıllar sonra bu albümün büyük bir risk olduğunu açıkça kabul edecekti. Heavy metal içerisinde kadın vokalleri ve klasik enstrümanlar hâlâ yabancı unsurlardı. Ona göre bir sanatçının sürekli olarak daha önce yaptığı şeyi tekrar etmesi, sanat üretmekten çok kendisini kopyalamaktı.


Celtic Frost ise tam tersini seçmişti.


Kendi sınırlarını bile kabul etmemeyi.


Fakat bu özgürlük isteğinin bedeli ağır olacaktı.


Into the Pandemonium üzerinde çalışırken grubun plak şirketiyle ilişkisi giderek bozuldu. Şirket, daha güvenli ve geleneksel bir albüm istiyordu. Hatta gruba doğrudan Slayer veya Exodus gibi bir albüm yapmaları söylendi.


Celtic Frost bunu reddetti.


Plak şirketiyle yaşanan çatışma bunun üzerine büyüdü. Turne desteği iptal edildi, video çalışmaları durduruldu ve albümün içeriğine müdahale edilmeye çalışıldı. Grup, sanatsal özgürlüğünü koruyabilmek için uzun süren hukuki bir mücadeleye girdi.


Sonunda sözleşmeden kurtulmayı başardılar.


Ama bunun bir bedeli vardı.


Celtic Frost artık aynı grup değildi.


Into the Pandemonium, bir yandan onların gerçek anlamda tanınmasını sağlayan albüm olmuştu. Diğer yandan ise grubun ilk döneminin sonunu hazırlamıştı. Albümün alışılmış extreme metal sınırlarının çok dışına çıkması, Noise Records ile grubun arasındaki gerilimi daha da büyütmüştü. Celtic Frost, albümün yaratıcı kontrolü ve grubun sanatsal özgürlüğü konusunda plak şirketiyle uzun süren bir mücadeleye girmişti. Albümün tanıtımı, turneler ve organizasyonlarla ilgili yaşanan sorunlar da bu baskıyı daha da artırdı.


Üstelik mesele yalnızca müzik değildi. Grubun 1987'deki Amerika turnesi ciddi organizasyon ve finansal problemlerle geçti. Turnenin sonunda grup hem fiziksel hem de psikolojik olarak tükenmiş durumdaydı. Tom G. Warrior yıllar sonra bu dönemi hatırlarken, Celtic Frost'un Aralık 1987'de Dallas'ta, sahnede dağıldığını anlatacaktı. Yani grubun sonunu getiren tek bir kavga ya da tek bir karar değil, aylar boyunca biriken hukuki, finansal, kişisel ve yaratıcı sorunların tamamıydı.


Celtic Frost dağıldı.


Fakat Tom G. Warrior, müziksiz kalmayı kabul edemiyordu.


Grubun dağılmasının üzerinden çok geçmeden Celtic Frost'u yeniden kurmaya karar verdi. Martin Ain ve davulcu Reed St. Mark artık grupta değildi. Warrior, yeni müzisyenlerle Celtic Frost'u yeniden kurdu ve Noise Records ile yoluna devam etti. Fakat bu aceleyle yapılan dönüş, Celtic Frost'un geçmişte yarattığı müziğin devamı olmaktan çok uzaktı.


Celtic Frost'un Cold Lake dönemi (1988). Sırasıyla Cury Brant, Stephen Priestly, Tom G. Warrior ve Oliver Amberg
Celtic Frost'un Cold Lake dönemi (1988). Sırasıyla Cury Brant, Stephen Priestly, Tom G. Warrior ve Oliver Amberg

1988'de gelen Cold Lake, Celtic Frost'un önceki çalışmalarından neredeyse tamamen farklı bir yöne sapmıştı. Daha melodik, daha düz ve glam metal etkileri taşıyan albüm, grubun geçmişte yarattığı etkiyle karşılaştırıldığında büyük bir hayal kırıklığı yarattı. Tom G. Warrior yıllar sonra bu albümü kariyerinin en büyük hatalarından biri olarak değerlendirecekti. Hatta albümün Celtic Frost adı altında yayımlanmaması için plak şirketini ikna etmeye çalıştığını, ancak bunu başaramadığını anlatacaktı.


Warrior, Cold Lake'in ardından grubun eski kimliğini yeniden toparlamaya çalıştı. Martin Eric Ain de gruba geri döndü ve 1990'da Vanity/Nemesis yayımlandı. Albüm, Cold Lake'in aksine grubun daha ağır ve thrash metal köklerine yaklaşan bir çizgiye dönmesini amaçlıyordu. Ancak bu dönüş, Celtic Frost'un kaybettiği ivmeyi yeniden kazanmasına yetmedi. Warrior'ın kendi değerlendirmesiyle, albüm bir önceki dönemin yarattığı hasarı düzeltme çabasıydı fakat artık çok geçti.


Celtic Frost - Vanity/Nemesis (1990)
Celtic Frost - Vanity/Nemesis (1990)

Ardından Celtic Frost 1993'te ikinci kez dağıldı. Bu kez Tom G. Warrior müzik dünyasından bir süreliğine tamamen uzaklaşacaktı.


Aradan geçen yıllarda grubun eski kayıtları yeniden keşfediliyor, özellikle underground metal sahnesinde Celtic Frost'un 1980'lerde yaptığı işlerin etkisi giderek daha görünür hâle geliyordu. Warrior ve Martin Eric Ain de yıllar sonra yeniden bir araya geldi. Başlangıçta yalnızca eski çalışmaların yeniden yayımlanmasıyla başlayan bu yakınlaşma, sonunda yeni müzik yapma fikrine dönüştü.


2001'de Celtic Frost, yeniden, 3. kez toplandı.


Bu kez amaç geçmişin üzerine hızlı bir şekilde yeni bir albüm eklemek değildi. Warrior ve Ain, grubun yıllar önce yarım bıraktığı şeyi gerçekten tamamlamak istiyordu. Yeni albüm üzerinde yıllarca çalıştılar, sayısız şarkı kaydettiler ve sonunda geriye yalnızca Celtic Frost olarak söylemek istedikleri müziği bıraktılar.


2006'da Monotheist yayımlandı.


Celtic Frost - Monotheist (2006)
Celtic Frost - Monotheist (2006)

Yirmi yıla yaklaşan bir aradan sonra Celtic Frost yeniden sahnedeydi. Fakat bu kez grup, 1980'lerin deneysel mirasını taklit etmeye çalışmıyordu. Monotheist çok daha karanlık, ağır ve ezici bir yapıya sahipti. Doom metalin ağırlığını, extreme metalin sertliğini ve grubun kendine özgü deneysel yaklaşımını yeniden bir araya getiriyordu. Warrior ve Ain için bu albüm, Celtic Frost'un yıllar önce yarım kalan hikâyesini tamamlamanın bir yoluydu.


Fakat bu da sondu.


Celtic Frost 2008'de, geri dönüş olmayacak şekilde dağıldı. Tom G. Warrior, grubun ardından bir başka efsanevi grup Triptykon'u kurdu ve Celtic Frost'un bıraktığı mirasın farklı bir biçimde devam etmesini sağladı.


Noise Records ise, şirketin kurucusu Karl-Ulrich Walterbach'un agresif ve iş odaklı patronluğu ile Kreator, Coroner, Voivod gibi isimleri çıkartarak thrash metal'i, Helloween, Running Wild ve Gamma Ray gibi isimleri çıkartarak da Avrupa power metal sahnesini şekillendirmeye devam edecekti.


Tom G. Warrior, Triptykon dönemi
Tom G. Warrior, Triptykon dönemi

Celtic Frost'un hikâyesi böylece garip bir döngüye dönüşmüştü: kuruldular, dağıldılar, yeniden kuruldular, tekrar dağıldılar. Fakat bütün bu karmaşanın ortasında yaptıkları müzik, kendilerinden çok daha uzun yaşayacaktı.


İskandinavya'da yeni bir nesil, Hellhammer ve Celtic Frost'un eski kayıtlarını yeniden keşfediyordu..


Ve bu kez onları yalnızca dinlemiyorlardı.


Onları kendi müziklerinin içine taşıyorlardı.


Norveç'teki ikinci dalga black metalin en önemli gruplarından biri olan Mayhem bunun en açık örneklerinden biriydi. Grubun üyelerinin kullandığı bazı sahne isimlerinde Hellhammer'ın izleri vardı. Messiah ve Maniac gibi isimler Hellhammer'ın şarkı adlarından alınmıştı. Euronymous ise Hellhammer'ın “Eurynomos” parçasıyla bağlantılıydı. Daha sonra gruba katılan davulcu Jan Axel Blomberg'in Hellhammer adını kullanması da bu etkinin başka bir yansımasıydı.


Bir zamanlar kendi döneminin müzik basını tarafından yerden yere vurulan Hellhammer ve Celtic Frost, şimdi bambaşka bir neslin gözünde öncü olarak görülüyordu.


Üstelik bu yeni nesil onların yaptığı şeyi yalnızca taklit etmiyordu.


Onlardan bir şey öğreniyordu.


Karanlık olabilirlerdi.


İlkel olabilirlerdi.


Kuralsız olabilirlerdi.


Ve müziğin daha önce çizilmiş sınırlarının dışına çıkabilirlerdi.


İşte bu noktada Hellhammer ve Celtic Frost'un black metal tarihindeki gerçek etkisi daha net görünmeye başlıyordu.


Kuzeyde başlayan bu hareket, artık tek bir coğrafyayla sınırlı kalmayacaktı.


Seksenlerin ortalarına gelindiğinde Avrupa'nın farklı köşelerinde başka genç müzisyenler de aynı karanlık sesin peşine düşüyordu. Venom'ın açtığı kapıdan içeri giren bu yeni kuşak, Hellhammer ve Celtic Frost'un sertliğini kendi şehirlerinin, kendi çevrelerinin ve kendi müzikal öfkelerinin içine taşıyacaktı.


Fakat bu sırada extreme metalin kendisi de değişiyordu.


Punk'ın hızı ve saldırganlığı, heavy metalin karanlığıyla birleşirken başka bir tür giderek güç kazanıyordu: Thrash Metal.


Alman thrash metal devi Sodom'un, 1982 tarihli ilk demo kaseti "Witching Metal"
Alman thrash metal devi Sodom'un, 1982 tarihli ilk demo kaseti "Witching Metal"

Müzik daha hızlı, daha sert ve daha saldırgan hâle geliyordu. Riffler keskinleşiyor, davullar hızlanıyor, şarkılar daha doğrudan bir öfke taşımaya başlıyordu. Üstelik bu yeni ses yalnızca Amerika'da ya da İngiltere'de şekillenmiyordu. Avrupa'nın farklı şehirlerinde ve Atlantik'in ötesinde genç gruplar, bu hız yarışını kendi yöntemleriyle daha da ileri götürüyordu.


Thrash metal kısa sürede black metalin gelişeceği zeminin önemli parçalarından biri hâline gelecekti.


Çünkü artık mesele yalnızca karanlık bir atmosfer yaratmak değildi.


Daha hızlı olmak mümkündü.


Daha saldırgan olmak mümkündü.


Ve extreme metalin sınırları biraz daha ileri taşınabilirdi.


Seksenlerin ortasına geldiğimizde, extreme metalin sınırları farklı yönlerden zorlanmaya başlamıştı. Thrash metal bu değişimin en önemli parçalarından biri hâline gelirken, başka gruplar da hız ve sertlik konusunda sınırları yeniden çiziyordu.


Ve bu değişim, hikâyenin bir sonraki aşamasını anlamak için kritik hâle gelecekti.

Yorumlar


SON YAZILAR

Spiral_Sanat-Logo

Spiral Sanat

Spiral Sanat iyidir, kuvvetlidir, dirayetlidir, mukavemetlidir, güçlüdür. Tüketin.

Sosyal Medya Hesaplarımız

Abone Olun

Teşekkürler!

Yeniliklerden haberdar olun

© Spiral Sanat. 2021. Tüm hakları saklıdır.

bottom of page