top of page

POPÜLER YAZILAR

Bir Zamanlar Var Olan Şey - Bölüm 8

10 dakika önce
28 dakikada okunur

''Kötü insanlar için kötü müzik yapmak''

Norveç black metal sahnesinin öncülerinden Mayhem'in 1988 yılında Øyvind Ihlen tarafından çekilmiş ikonik tanıtım fotoğrafı. Bu kare, Norveç yeraltı sahnesinde "corpse paint" ve kanlı makyaj kullanımının ilk örneklerinden birini yansıtıyor. Euronymous, Dead ve Necrobutcher.
Norveç black metal sahnesinin öncülerinden Mayhem'in 1988 yılında Øyvind Ihlen tarafından çekilmiş ikonik tanıtım fotoğrafı. Bu kare, Norveç yeraltı sahnesinde "corpse paint" ve kanlı makyaj kullanımının ilk örneklerinden birini yansıtıyor. Euronymous, Dead ve Necrobutcher.

Deathcrush henüz resmî olarak yayımlanmışken, Mayhem'in ilk dönem kadrosundan Manheim, Messiah ve Maniac gruptan ayrılmıştı. Euronymous ve Necrobutcher, geride kalan bu boşluğu doldurmak zorundaydı. İlk olarak, Norveç'in yerel extreme metal gruplarından Vomit'e yöneldiler ve grubun iki üyesini kadrolarına kattılar: Davulcu Torben Grue (ilerleyen yıllarda opera sanatçısı olacaktı) ve vokalist Kittil Kittilsen (bugün kendisini Hristiyanlığa adamış ve müziği bırakmış durumda). Ancak kurulan bu kadro yıl sonuna kadar bile varlığını sürdüremeyecekti.

Mayhem (1987), Deathcrush sonrası geçiş kadrosu. Torben Grue (davul), Necrobutcher (bas), Kittil Kittilsen (vokal) ve Euronymous (gitar).
Mayhem (1987), Deathcrush sonrası geçiş kadrosu. Torben Grue (davul), Necrobutcher (bas), Kittil Kittilsen (vokal) ve Euronymous (gitar).

Bu iki müzisyenin yeteneksiz olduğu söylenemezdi. Nitekim Necrobutcher, 1996 yılında bu iki isimle yeniden bir araya gelerek Kvikksølvguttene (Quicksilver Boys) adını taşıyan bir proje kurdu. İsim, Norveç'in ergenlik öncesi erkek çocuklarından oluşan korosu Sølvguttene (Silverboys) üzerine yapılmış bir kelime oyunuydu. Necrobutcher bu oluşumu oldukça yalın bir ifadeyle tanımlıyordu: “Mayhem, ama başka bir isim altında.” Proje, Mayhem'in yazılmış ilk şarkısı olan “Ghoul”un bir cover versiyonunu kaydetmeye kadar uzandı. Ancak bu oluşum da grubun alışıldık kışkırtıcı tavrından uzak değildi. Kapak çalışmalarında grubun uyuşturucu koleksiyonu ve yasa dışı ateşli silahları kullanılmıştı. Necrobutcher ilerleyen yıllarda her iki maddeyle ilgili bulundurma suçlarından hapis cezası da alacaktı. Bunun yanı sıra, grubun izinsiz şekilde bir morga giren bir arkadaşı tarafından çekilmiş, hayatını kaybetmiş bir kadının fotoğrafına da yer verilmişti. Ancak 1988 yılına gelindiğinde Mayhem'in önünde çok daha uygun iki müzisyen belirdi: Davulcu Jan Axel Blomberg, namıdiğer Hellhammer ve Per Yngve “Pelle” Ohlin, yani Dead.

1988 yılında çekilmiş ikonik Mayhem kadrosu, Necrobutcher, Euronymous, Dead ve Hellhammer.
1988 yılında çekilmiş ikonik Mayhem kadrosu, Necrobutcher, Euronymous, Dead ve Hellhammer.

Hellhammer'ın gruba katılması oldukça kolay gelişmişti. Deathcrush albümünden etkilenen Blomberg, Mayhem'in bir davulcu aradığını öğrenince ortak arkadaşları aracılığıyla grupla görüşme ayarladı. Yanında kendi kayıtlarından oluşan bir kaset de getirmişti. Yeteneği o kadar açıktı ki ertesi gün kendisine Mayhem'e kabul edildiğini bildiren bir telefon geldi. Aradan yirmi yılı aşkın zaman geçmiş olmasına rağmen bu birliktelik varlığını sürdürecekti. İşin ilginç tarafı, Hellhammer'ın taşkın ve başına buyruk yaşam tarzı ilk yıllarda Euronymous'u zaman zaman endişelendirmiş görünüyordu. Euronymous, Marduk'tan Morgan “Evil” Håkansson'a yazdığı bir mektupta davulcunun durumundan yakınarak şöyle diyordu: “Yine ortadan kayboldu… Glam rockçılarla takılıyor. Görünüşe göre onlarla içki içmeyi prova yapmaktan daha önemli buluyor.”


Mektubun sonunda, alıcının Mayhem için İsveç'te bir konser organize etmesi durumunda özellikle dikkat etmesi gereken bir konuya da değiniyordu:


“Yapman gereken bir şey var: Hellhammer'ın aklı yalnızca sarhoş olmakta ve böyle olduğunda çalamıyor. Bu yüzden konserden önce, tercihen konserden yirmi dört saat öncesine kadar bile, kesinlikle alkole erişimi olmamalı.” Euronymous'un bu tür sorunlara katlanmasının nedeni muhtemelen Hellhammer'ın olağanüstü hızı ve teknik yeterliliğiydi. Zamanla Norveç black metal sahnesinin temel taşlarından biri hâline gelecek olan davulcu, Dimmu Borgir, Thorns ve Arcturus gibi pek çok önemli grupla da çalışacaktı.


Dead ise, tabiri caizse, çok daha karmaşık bir karakterdi. İsveç kökenli olan on sekiz yaşındaki Pelle, Euronymous ve Necrobutcher'dan bir yaş küçük, Hellhammer'dan ise bir yaş büyüktü. Mayhem'e katılmadan önce Stockholm merkezli Morbid grubunda vokalistlik yapmıştı. Bu grubun kadrosunda daha sonra öncü death metal grupları Nihilist ve Entombed'de yer alacak Uffe Cederlund ile L-G “Drutten” Petrov da bulunuyordu.


Pelle'nin kendisini tanımlamak için kullanılan “morbid” sıfatına oldukça uygun bir kişiliği vardı. Hatta Mayhem'e katılmak için başvurma yöntemi bile bunu açıkça gösteriyordu. Necrobutcher, o günleri şöyle anlatıyordu:


“Metalion, Dead'e bizim bir vokalist aradığımızı söylemiş. O da Morbid'in December Moon demosunu ve bir mektubu posta kutumuza göndermiş. O gün mektubu açan bendim. İçinden kaset, mektup ve çarmıha gerilmiş bir fare çıktı. Fare çürümeye başlamıştı, gerçekten iğrenç durumdaydı ve korkunç kokuyordu. O sıralar bir pikap kamyonetim vardı. Mektubu kasanın arkasına, kaseti de kasetçalara koydum. Tabii mektup yolda uçup gitti. Bu, onun bize ilk kez ulaşmasıydı. Bunun üzerine Metalion'u arayıp ‘Lanet olsun, mektup uçup gitti. Bana adresini ver’ dedim. Sonra Dead Oslo'ya geldi ve bizim ne söylediğimizi anlamadığı ortaya çıktı… İsveçliler her zaman Norveçlileri anlayamaz, Stockholm'den gelenler ise bu konuda en kötüleridir. O ne söylediğimizi anlamıyordu, biz de onun söylediklerinden hiçbir şey anlamıyorduk. Bu yüzden ilk hafta İngilizce konuşmak zorunda kaldık.” Manheim'ın Dead hakkındaki ilk izlenimi de pek iç açıcı değildi: “Oldukça depresif bir adamdı. Onunla ilk karşılaştığımda kibar davranmaya çalıştım ama sonunda gerçekten sinirlendim. Daha sonra onu tanımaya başladım. Birlikte çok fazla vakit geçirmedim ama iyi biriydi. Yalnızca olaylara bakışında tuhaf, depresif bir taraf vardı ve insanı bir süre sonra rahatsız ediyordu.” Necrobutcher ise Dead'in insanlarla iletişim kurma biçimini biraz daha ayrıntılı açıklıyordu:


“Normalde biriyle konuşursanız size cevap verir. Ama Dead, sizi tanımıyorsa neden konuştuğunuzla ilgilensin ki diye düşünüyordu. Manheim'ın sinirlenmesinin nedeni de buydu; çünkü o adamla iletişim kuramıyordunuz. Ben onun düşünce biçimine nasıl gireceğimi biliyordum. Bunu başardıktan sonra en yakın arkadaş olduk. Korku filmlerine meraklıydı. Ortak ilgi alanlarımızı bulduk ve bu sayede birbirimizi anlamaya başladık. Sonra kendini açabiliyordu. Gerçekten harika bir adamdı. Müthiş bir kara mizah anlayışı vardı. Yüzündeki gülümseme… Her şeyden çok gülümserdi. Kocaman, lanet olası, mutlu bir gülümsemesi vardı.”


Manheim ise bu anlatının ardından kısa ama anlamlı bir ekleme yapıyordu:


“Ama sorunları vardı.”


Bu ifade, yaşananları anlatmak için oldukça hafif kalırdı. Etkileyici vokal performansının yanı sıra, ölümcül derecede solgun İsveçli müzisyen Mayhem'e bambaşka bir karanlık getirmişti. Vokalleri Maniac'ın performansları kadar şeytani olsa da daha anlaşılır, saldırgan ve belirgin biçimde daha az işkence görmüş bir karakter taşıyordu. Dead'in varlığı, grubu daha önce ulaşmadığı karanlık bir noktaya sürükledi. Davranışlarının bir kısmı sahne gösterisinin parçası olsa da onun gerçekten melankolik, içine kapanık ve büyük ihtimalle klinik düzeyde depresif bir insan olduğuna dair pek az şüphe vardı. Grubun ortak bir yaşam alanına taşınmasıyla bu durum çok daha belirgin hâle gelecekti.


Daha önce grup üyeleri ailelerinin evlerinde yaşıyordu. Dead ise grubun prova yaptığı mekân, bir kulübe ve zaman zaman ormanlık alanlar da dâhil olmak üzere farklı yerlerde kalıyordu. Ancak 1988 yılında grup, medeniyetten oldukça uzak, Ski bölgesine bağlı Kråkstad yakınlarındaki bir ormanın içinde bulunan terk edilmiş bir evi kiralamaya başladı.

1988, Kråkstad, Ski. Mayhem'in black metal tarihine yön veren efsanevi provalarını yaptığı ve bir dönem yaşadığı o meşhur orman evi. Grup vokalisti Dead'in 1991'de hayatına son verdiği yer olarak da müzik tarihinin en karanlık hatıralarından birine ev sahipliği yapıyor.
1988, Kråkstad, Ski. Mayhem'in black metal tarihine yön veren efsanevi provalarını yaptığı ve bir dönem yaşadığı o meşhur orman evi. Grup vokalisti Dead'in 1991'de hayatına son verdiği yer olarak da müzik tarihinin en karanlık hatıralarından birine ev sahipliği yapıyor.

Evin zamanla yerel halk arasında öyle kötü bir ünü oluştu ki çocuklara buraya yaklaşmamaları söyleniyordu. Yakındaki kasabanın sakinleri de grup üyelerinden uzak durmaya başlamıştı. Tuhaf kıyafetleri ve davranışları düşünüldüğünde bu durum pek de şaşırtıcı değildi. Hellhammer, 1996 yılının başlarında Spin dergisine verdiği bir röportajda o günleri şöyle anlatmıştı:


“Oradaki insanlar çok batıl inançlıydı. Bir dükkâna girdiğimizde yaşlı kadınların hepsi dışarı kaçardı. Pazar okulunda çocuklara evimizin şeytana ait olduğu söyleniyordu.”


Dead gibi sıra dışı bir karakterle aynı evde yaşamak, grup arkadaşları için bile kolay değildi. Özellikle Euronymous ile aralarındaki ilişki zaman zaman ciddi çatışmalara dönüşüyordu. İkili arasında fiziksel kavgalar yaşanıyor, bu kavgalar bazen bıçakların da devreye girdiği boyutlara ulaşıyordu.


Bir keresinde Dead, Euronymous'un müziği yüzünden uyuyamadığı için dışarı çıkıp ormanda uyumaya karar vermişti. Ancak Euronymous, dışarı çıkarak av tüfeğiyle ateş etmeye başlayınca Dead'in huzuru bir kez daha bozuldu. Bunun üzerine Dead, büyükçe bir kayayı Euronymous'a fırlatarak karşılık verdi ve Euronymous'un göğsünde hafif yaralanmalara neden oldu. Şimdi bu konu dışında sizlere bir şey söyleceğim. Varg ve Euronymous meselelerinde tek suçlunun Varg olduğuna dair yaygın kanının aksine, yaşananlarda Euronymous’un da en az onun kadar payı vardı. Varg’ın kişisel görüşleri ve aşırılıkları nedeniyle bu gerçek bugüne dek hep görmezden gelindi. Ancak bu yazıda gerçekleri tüm çıplaklığıyla ortaya koymaktan çekinmeyeceğim. Bu, alıştığınız türden kulaktan dolma bir anlatı değil; tamamen gerçeklere ve kanıtlara dayalı bir yazı serisi olacak. Bu konuyu ilerleyen zamanlarda çok daha detaylı ele alacağız; ama şimdi hikayeye kaldığımız yerden devam edelim. Dead zamanının büyük bölümünü odasında geçiriyordu. Çizimler yapıyor, şarkı sözleri yazıyor ve genel olarak kendi dünyasında yaşıyordu. Geçmişi hakkında çok az şey anlatırdı. Ancak insan olmadığına dair hislerinden sık sık söz eder, çocukken buz gibi suya düştükten sonra yaşadığını iddia ettiği ölüme yakın bir deneyimi hatırlatırdı.

Dead'in karanlık ve aykırı estetiğini yansıtan bazı çizimleri.
Dead'in karanlık ve aykırı estetiğini yansıtan bazı çizimleri.

Necrobutcher bu konuyu şöyle açıklıyordu:


“Bir müzik duyduğunu ve renkler gördüğünü anlatıyordu. Daha sonra başka insanların da benzer deneyimler yaşadığını ve bu konuda kitaplar yazdığını keşfedince konuya fazlasıyla takıntılı hâle geldi. Bütün kitapları okudu, filmleri izledi, benzer deneyimler yaşayan insanlarla iletişime geçti. Bütün bunlardan yola çıkarak başka bir şeyin, üç boyutlu bir dünyanın var olduğu sonucuna vardı. Yani buna gerçekten inanıyordu.”


Mayhem'in ilerleyen yıllardaki üyelerinden Snorre “Blackthorn” Ruch da Dead'in bu düşüncelerine dikkat çekiyordu:


“Bu konuya fazlasıyla takıntılıydı. Diğer tarafa ait olduğunu hissediyordu. Dead'in İsveç'ten ilk kez geldiği zaman oradaydım. Ortak referanslarımız vardı ve iyi anlaşıyorduk. İkimiz de çizim yapmayı seviyorduk, birlikte sapkın çizimler yapardık. Depresyonu ve diğer meseleleri konusunda ne kadar uç bir noktada olduğunu fark etmiştim. Euronymous onunla birlikte yaşıyordu ve gerçekten söyleyebilirim ki ona hiçbir olumlu katkıda bulunmadı. Her şey giderek kötüleşen bir sarmala dönüştü.” Ah, şu Norveç black metalinin "dokunulmaz kurbanı" Euronymous... Bakın farklı bir arkadaşının anlatısında yine nasıl her taşın altından çıkıyor. Yanlış anlamayın; bu cümleler Euronymous'u kötüleme çabası değil, yalnızca madalyonun iki yüzünü de göstererek onun iyi ve kötü tüm yanlarını sizlere sunma şeklim. Bunu zaman zaman dile getireceğim, şimdiden söyleyeyim. Her neyse... Dead, okul öncesi yıllarından beri ölüm ve ölmek üzerine takıntılı olduğunu söylüyordu. Ancak Norveç'e taşındığı dönemde davranışları artık tuhaflığın çok ötesine geçmişti. Necrobutcher, onun ölü hayvanlara duyduğu ilgiyi şöyle anlatıyordu: “Yol kenarında bulduğu ölü hayvanları toplardı. Arabaların çarptığı kuşları, sincapları… Bunları eve getirirdi. Çürüme sürecine, kokuya ve ölümle ilgili her şeye karşı büyük bir hayranlığı vardı. Onun ilgisini çeken şey buydu. Yatağının altında bir piknik sepeti saklardı. Stüdyo kaydı ya da konser gibi bir şey olduğunda, bu hayvanlardan bazılarını poşetlere koyarak yanında getirirdi. Her şarkı arasında çıkarıp koklardı. Ölüm hissini yaşamak istiyordu. ‘Dead’ karakterine bürünüyordu. Konserden birkaç gün önce kıyafetlerini toprağa gömerdi ki çürüme kokusu üzerlerine sinsin. Bana biraz tuhaf geliyordu ama bu konuda öyle bir kara mizah anlayışı vardı ki durumu kabul edilebilir kılıyordu. Hepimiz biraz gülüyorduk ama rahatsız da olmuyorduk, anlıyor musun?” Manheim da onun davranışlarından birini hatırlıyordu:


“Necrobutcher onu benden çok daha iyi tanıyordu ama bir partide bulunduğumu ve Dead'in orada kafatasına çiviler çaktığını hatırlıyorum.”


Dead'in kendine zarar verme davranışları sahneye de taşınmıştı. Kendi bedenine yönelik bu eylemleri, hayvan parçalarının kullanımıyla birleştiriyordu. Özellikle domuz kafaları, ilerleyen dönemde Mayhem'in sahne gösterilerinin ayırt edici unsurlarından biri hâline gelecekti.

Dead, konserde domuz kafasıyla birlikte.
Dead, konserde domuz kafasıyla birlikte.

Dead, 1989 yılında Slayer fanzinine verdiği röportajda grubun konserlerini ve sahne gösterilerini şöyle anlatıyordu:


“Henüz gerçek anlamda bir konserimiz olmadı. Norveç'te üç gösteri yaptık ama bunlardan yalnızca birinde sahne şovumuzun bazı bölümlerini gerçekleştirebildik. Mızraklara geçirilmiş domuz kafalarımız vardı. Ben de kollarımı tuhaf bir bıçakla ve kırılmış bir Coca-Cola şişesiyle kestim. Bir de motorlu testere kullanmayı düşünüyorduk ama onu almaya gittiğimizde sahibi çoktan gitmişti. Bu yeterince vahşi değildi! İçeridekilerin çoğu ödlek insanlardı ve konserlerimizi izlemelerini istemiyorum! Çalmaya başlamadan önce içeride yaklaşık üç yüz kişi vardı. Ama ikinci şarkımız ‘Necro Lust’ sırasında domuz kafalarını etrafa fırlatmaya başladık. Geriye yalnızca elli kişi kalmıştı. Bundan hoşlandım!” Ertesi yıl Battery Zine'e verdiği röportajda ise kendine zarar verme konusundaki düşüncelerini şöyle ifade ediyordu:


“İnsanların her yerimden kan akarken nasıl tepki verdiklerini incelemek hoşuma giden şeylerden biri ama bunu yapmamın nedeni bu değil. Kesmekten hoşlanıyorum, tercihen başkalarını ama çoğunlukla kendimi. Bunu çok sık yapamıyorum, bu da beni biraz kederli yapıyor…”


Euronymous'un bir mektubunda aktardığı başka bir olay ise durumun ne kadar tehlikeli boyutlara ulaştığını gösteriyordu:


“Yılbaşı gecesi neredeyse atardamarını kesiyordu ama kendisi hiçbir şey hatırlamıyor. Ben hatırlıyorum. Ona kelepçe takmak zorunda kaldık.”


Dead'in kendine zarar verme davranışlarını black metal sahnesine ilk kez onun getirdiğini söylemek biraz tartışmalı olabilir. Nitekim Fransa'dan Antaeus ve İsveç'ten Shining gibi sonraki dönem grupları da bu temayı kapsamlı biçimde işleyecekti. Ancak Dead, bu davranışları sahnede görünür şekilde sergileyen ilk black metal müzisyeni olarak öne çıkıyordu.


Black metal estetiği üzerinde olağanüstü etkisi olacak başka bir unsurun öncülüğünü de yaptı: Yüz boyası.

Dead'in efsanevi "corpse paint" makyajı.
Dead'in efsanevi "corpse paint" makyajı.

Daha önce de gördüğümüz üzere, yüz boyası Mercyful Fate, Hellhammer/Celtic Frost, Master's Hammer ve Sarcófago gibi grupların yanı sıra Kiss gibi daha eski gruplar tarafından da kullanılmıştı. Bunların Dead üzerinde etkili olduğu şüphesizdi.


Bununla birlikte, Dead'in kendi deyimiyle corpsepaint kullanımı ve Euronymous'un sahne üzerindeki giderek artan etkisi, bu tekniğin black metal çevrelerinde yaygınlaşmasında belirleyici oldu. Zaman içerisinde corpsepaint, yaklaşımın kendisi değişime uğramış olsa bile black metal estetiğinin belki de en kolay tanınan unsuru hâline gelecekti. Necrobutcher bu konuda oldukça kesin konuşuyordu:


“Corpsepaint'i biz icat ettik. Bu terimi aslında Dead, Morbid'de olduğu dönemden getirmişti. Celtic Frost, King Diamond, Alice Cooper, Kiss ya da benzer makyaj kullanan diğer gruplar bu terimi hiçbir zaman kullanmadı. Onlar kendilerini ölü gibi göstermek için değil, şeytani ya da havalı görünmek için boyuyorlardı. Bugün kullanılan corpsepaint'e baktığımda herhangi bir ceset görmüyorum… İnsanlar havalı ya da kötü görünmek için yapıyorlar. Dead'in kullandığı ise karanlık bir makyaj değildi. Yeşil tonlar, çürüme renkleri, burnundan akan sümük…”


Ne yazık ki Dead, Mayhem'de geçirdiği üç yıl boyunca stüdyoda yalnızca iki şarkının kaydına vokal olarak katılabildi: “Freezing Moon” ve “Carnage”.


İlk olarak Projections of a Stained Mind adlı toplama albüm için kaydedilen bu parçalar, daha sonra ayrı olarak da yayımlandı ve hayranlar, hatta Mayhem'in eski üyelerinden bazıları tarafından grubun en ikonik kayıtları arasında kabul edildi.

İsveç yeraltı sahnesinin kült derlemesi Projections of a Stained Mind (1991), Mayhem'in "Carnage" ve "The Freezing Moon" kayıtlarına ev sahipliği yaparak albüme tarihi bir ağırlık katmıştır. Bu versiyonlar, efsanevi vokalist Dead'in karanlık vokalini taşıyan ve dönemin tape-trading ağlarıyla yeraltına yayılan en kritik orijinal kayıtlardan biridir.
İsveç yeraltı sahnesinin kült derlemesi Projections of a Stained Mind (1991), Mayhem'in "Carnage" ve "The Freezing Moon" kayıtlarına ev sahipliği yaparak albüme tarihi bir ağırlık katmıştır. Bu versiyonlar, efsanevi vokalist Dead'in karanlık vokalini taşıyan ve dönemin tape-trading ağlarıyla yeraltına yayılan en kritik orijinal kayıtlardan biridir.

Maniac, Dead'in Mayhem için stüdyoda gerçekleştirdiği tek vokal kayıtlarını unutamadığını söylüyordu:


“Dead'in Mayhem için yaptığı tek stüdyo vokal kayıtlarını gerçekleştirdiği sırada stüdyodaydım ve bunu asla unutmayacağım. Onun adanmışlığı, o zamanlarda bile pek rastlanan bir şey değildi; günümüzde ise neredeyse hiç karşılaşılmıyor. Şarkı söylerken doğru atmosferi yakalayabilmesi için ölü kargalardan oluşan bir poşeti tutmam gerekiyordu. Böylece koklayabiliyordu. Bu kargalar onları kazıp çıkardığında uzun süredir toprak altında kalmıştı. Sesi gerçekten başka bir dünyaya aitti. O iki parça hâlâ en sevdiğim Mayhem şarkıları.” Dead'in kayıtlı müzikal katkısı oldukça sınırlıydı. Daha sonra yayımlanacak Live in Leipzig albümü, Dead'in canlı performanslarından örnekler sunacaktı. Ancak Dead'in hem Mayhem hem de black metal hareketi üzerinde büyük bir etkisi olduğu tartışmasızdı.

Mayhem - Live in Leipzig (ilk kez Temmuz 1993'te, Obscure Plasma etiketiyle yayımlandı)
Mayhem - Live in Leipzig (ilk kez Temmuz 1993'te, Obscure Plasma etiketiyle yayımlandı)


Pelle'nin gerçekten Dead karakterinin hakkını vermek için mi bu kadar ileri gittiğini, yoksa Mayhem'in ona zaten sahip olduğu aşırı eğilimleri dışa vurabileceği bir alan mı sunduğunu söylemek güç. Ancak dengesiz dünya görüşünün Mayhem'in yönünü şekillendirmeye yardımcı olduğu açıktı. Grubun diğer üyeleri de onun uç noktalara varan davranışlarından etkileniyor ve bunları kendi estetik anlayışlarının bir parçası olarak benimsiyordu.


Euronymous, Morbid fanzinine verdiği bir röportajda Dead hakkında şu ifadeleri kullanmıştı:


“Tuhaf kelimesi onu tanımlamak için yeterli değil. DEAD'in gerçekten akıl hastası olduğunu düşünüyorum. (Bunu yazdığımı biliyor!) Açlıktan kaynaklanan bir yara oluşturmak için yemek yemeyen ya da üzerinde cenaze ilanları bulunan bir tişört taşıyan bir adamı başka nasıl tanımlayabilirsiniz? Her zaman grupta böyle birine sahip olmak istemişimdir.”


Büyük ölçüde Dead ve Euronymous'un birbirlerini daha da ileriye taşıyan etkileri sayesinde, Mayhem'in ilk yıllarında görülen mizah anlayışı giderek ortadan kayboluyordu. Aşırı kanlı ve vahşi konuları alaycı bir dille ele alan yaklaşım, yerini kötülük ve Satanizm üzerine çok daha ciddi bir anlatıma ve giderek nihilist bir çizgiye bıraktı. Ne yazık ki Pelle'nin gerçekten ölü olması uzun sürmeyecekti. Yıllardır peşini bırakmayan depresyonu, sonunda hayatına mal olacaktı.


Norveç'e katılmak için geldiği grubun hâlâ ciddi sorunlarla boğuşması, zaten kırılgan olan ruhsal durumuna muhtemelen yardımcı olmuyordu. Euronymous bir süredir De Mysteriis Dom Sathanas adını taşıyacak yeni bir albümden söz ediyordu. Ancak çalışmalar son derece yavaş ilerliyordu. Konserler seyrek düzenleniyor, başka bir işte çalışmayan grup üyeleri maddi imkânsızlıklar nedeniyle zaman zaman yiyecek bulmakta bile zorlanıyordu.


Dış dünyadan giderek daha fazla kopan Dead, 8 Nisan 1991 tarihinde intihar etti. Önce bileklerini kesti, ardından evin içinde dolaştı ve sonunda Euronymous'a ait bir av tüfeğiyle kendisini başından vurdu. İronik biçimde bu, daha önce Dead'in bilincini kaybetmesini engelleyen aynı tüfekti.


Euronymous, eve döndüğünde ön kapının kilitli olduğunu fark etti. Bunun üzerine Dead'in yatak odasının penceresinden içeri girdi ve vokalisti yatağında ölü hâlde buldu. Başından vurulmuştu ve beyni bedeninin yanında duruyordu.


Black metal tarihinin en çok anlatılan olaylarından biri de tam bu noktada yaşandı. Euronymous polisi aramak yerine kasabaya giderek tek kullanımlık bir fotoğraf makinesi satın aldı. Daha sonra olay yerine geri dönerek cesedin fotoğraflarını çekti. Hatta dramatik bir görüntü elde etmek amacıyla bıçağın yerini değiştirmiş, normal olay akışında mümkün olmayacak şekilde av tüfeğinin üzerine yerleştirmiş olduğu da aktarılır.


Polise haber verildiğinde, grubun geri kalan üyeleri doğal olarak hemen şüphe altında kaldı. Polis olayla ilgili incelemesinin ardından ölümün intihar olduğuna hükmetti. Buna rağmen metal dünyasında uzun süre Euronymous'un Dead'in ölümünde parmağı olduğuna dair söylentiler dolaştı. Bugün genel kabul gören görüş, ölümün gerçekten bir intihar olduğu yönünde. Hellhammer da daha sonra, o dönemde böyle bir olayın er ya da geç yaşanacağını düşündüğünü söylemişti. Dead daha önce intihar edebileceğine yönelik açık imalarda bulunmuştu. Hellhammer'ın onu son gördüğü zaman ise kısa süre önce “çok keskin bir bıçak” satın aldığını söylemişti.


Pelle'nin öldüğü sırada Hellhammer ailesinin yanında kalıyordu. Euronymous da evde değildi. Bu durum, Euronymous'un en azından Dead'in yaklaşan ölümü hakkında önceden bir şeyler biliyor olabileceği ihtimalini gündeme getiriyordu.


Manheim ise o hafta sonunu şöyle hatırlıyordu:


“Pelle'nin intihar ettiği hafta sonu Øystein benim evimde kalıyordu. O dönem iyi arkadaştık. Evimden ayrıldığında eve gitti ve Pelle'yi ölü buldu. O hafta sonu sakindi ama Pelle'nin intihar etmesi hakkında konuşmuşlardı. Sanırım evime gelmeden önce neler yaşandığını hiçbir zaman öğrenemeyeceğiz… Acaba bunu önceden planlamışlar mıydı?”


Irene Andresen tarafından çekilen Dead'in gülümseyerek poz verdiği bir kare.
Irene Andresen tarafından çekilen Dead'in gülümseyerek poz verdiği bir kare.

Gerçekte ne yaşandığına dair bütün sorulara kesin bir yanıt vermek bugün de mümkün değil. Ancak bilinen bir şey var: Bu olay, Norveç'te filizlenmekte olan black metal sahnesi üzerinde yıkıcı bir etki yarattı. Üstelik bu etkinin yankıları zamanla Norveç sınırlarını da aşacaktı.

Dead'in mezartaşı.
Dead'in mezartaşı.

Dead, hayattayken grup üzerinde ne kadar etkili olmuşsa ölümünden sonra da etkisini sürdürdü. Dönemin pek çok aktif katılımcısı, onun erken yaşta hayatını kaybetmesinin Norveç sahnesi için bir dönüm noktası olduğunu ve bu olaydan sonra hareketin çok daha uç noktalara yöneldiğini ifade etmiştir. Black metal artık bir yaşam ve ölüm meselesi hâline geliyordu. Ya da en azından Euronymous tarafından böyle sunuluyordu.


Euronymous yas tutmak bir yana, Dead'in ölümünü aktif biçimde kendi lehine kullanıyor gibi görünüyordu. Bu durum, cenaze için İsveç'e giden tek grup üyesi olan Necrobutcher'ı derinden rahatsız etmişti.


En çok tepki çeken olaylardan biri, Euronymous'un Dead'in beyninden parçalar yemeyi düşündüğünü açıklamasıydı. Ancak beynin durumunu gördükten sonra bu fikrinden vazgeçtiğini iddia ediyordu. The Sepulchral Voice fanzinine verdiği röportajda şöyle demişti:


“İnsan eti hiç tatmadım. Dead öldüğünde bunu yapacaktık ama ceset biraz fazla uzun süre yatmıştı.”


Bunun yerine Euronymous ve Hellhammer, Dead'in kafatasından kopardıkları parçaları kolyelere dönüştürdüler. Kafatasının diğer parçaları ise Marduk'tan Morgan ve Samael'den Christophe “Masmiseim” Mermod da dâhil olmak üzere grubun çeşitli arkadaşlarına ve bağlantılarına gönderildi. Daha da tartışmalı olanı, ikilinin Euronymous tarafından çekilen Dead'in cesedine ait fotoğrafları geliştirmesiydi. Euronymous bu görüntüleri Mayhem'in albüm çalışmalarında kullanmayı açıkça planlıyordu.


Bir mektubunda şöyle yazmıştı:


“Bir insan beynini (yarısını) ve ölüm katılığını inceleyebilmenin ilginç olduğunu da eklemeliyim. Fotoğraflar Mayhem albümünde kullanılacak.”


Metalion, yaşananlara ilişkin düşüncelerini yıllar sonra şöyle dile getirdi:


“Bence insanların buna verdiği tepki tamamen yanlıştı. Neler olup bittiğine dair kimsenin gerçekten bir fikri yoktu. Bu yüzden insanlar durumla gerektiği gibi başa çıkamadı. Euronymous ve Hellhammer'ın beyninden parçalar içeren kolyeler takması gibi bir sürü aptalca şey yaşandı. İnsanların sert görünmek için bir maske taktığını ve black metal yaşam tarzını gerçekten benimsediğini düşünüyorum.”


Stigma Diabolicum/Thorns'un öncü kurucusu ve daha sonra Mayhem'in ikinci gitaristi olacak Snorre Ruch da yaşananların sahne üzerindeki etkisini değerlendiriyordu:


“Mayhem, Dead ve bütün bunlar yüzünden black metal sahnesinin tamamı travma geçirmiş gibiydi. Zaten toplumun kenarında yaşayan bir grup insanın başına pek çok talihsiz olay geliyordu. Øystein sahnenin kilit isimlerinden biriydi ve yaşananları arkadaşlarına kafatası parçaları göndererek ele aldı. Bana da bir mektupla birlikte bir kafatası parçası gönderdi. Mektupta ‘Artık Dead evine gitti’ yazıyordu. Bunu olumlu bir şeymiş, yararlanılabilecek bir fırsatmış gibi anlatıyordu. Hikâyeyi magazin basınına satmaya çalışıyordu. Bence bütün bunlar onu da aşağı çekiyordu.” Euronymous'un Dead'e karşı sergilediği bu saygısızlık, Necrobutcher için bardağı taşıran son damla oldu. Gitaristle bütün ilişkisini kesti.


Necrobutcher, yaşadıklarını şu sözlerle anlatıyordu:


“Öncelikle korkunç derecede yas tuttum çünkü o adamı seviyordum. O benim kardeşimdi, en iyi arkadaşlarımdan biriydi. Ama Øystein'ın tepkisi ona bir arkadaş gibi davranmak değildi. Ona bir bok parçasıymış gibi davranıyordu. Onu aşağılık, aptal bir herif gibi göstermek istiyordu. Cenazesine gitmek istemedi, fotoğrafları kullanmak istedi ve bunun gibi bir sürü şey yaşandı. Bu yüzden aramız çok açıldı. Dead öylece aptalın teki değildi. Gerçekten iyi bir arkadaştı, çok iyi bir insandı ve onu seven pek çok kişi vardı. Bu olay birçok insanı mahvetti. Kısa süre önce Pelle'nin erkek kardeşi beni ilk kez aradı. Aramak için cesaretini ancak on sekiz yıl sonra toplayabilmişti. Bütün aile hâlâ tamamen travmatize olmuş durumda.”


Euronymous'un Dead'i son derece alaycı ve acımasız bir biçimde temsil ettiği söylenebilir. Ölümünü, metal sahnesinin geri kalanına karşı bir tür meydan okuma ve kendi ideallerinin ilanı olarak kullanıyordu. Bu yaklaşım, Euronymous'un savunduğu düşüncelerle de örtüşüyordu.


The Sepulchral Voice'a verdiği bir röportajda şöyle demişti:


“Dead beynini dağıttığında bizim için yaptığı en büyük tanıtımı gerçekleştirmiş oldu… Birinin ölmesi her zaman harikadır. Kim olduğunun hiçbir önemi yok.”


Orcustus fanzinine verdiği başka bir röportajda ise şöyle diyordu:


“SAVAŞ ilan ettik. Dead öldü çünkü trend takipçileri eski black metal/death metal sahnesindeki her şeyi mahvetti. Bugün ‘death’ metal normal, kabul gören ve EĞLENCELİ bir şey hâline geldi (arggh) ve bundan NEFRET EDİYORUZ. Eskiden çiviler, zincirler, deri ve siyah kıyafetler vardı. Dead'in uğruna yaşadığı tek şey buydu çünkü bu dünyadan ve üzerinde yaşayan her şeyden nefret ediyordu.” Kendi yaklaşımını Kill Yourself fanzinine verdiği ve iddiaya göre kendi ölümünden yalnızca bir hafta önce yayımlanan röportajda da sürdürüyordu:


“Ben bu işin içinde EĞLENMEK için değilim. Dolayısıyla elbette korkmuyordum. Gerçek bir cesedi görme ve ona dokunma fırsatını her gün bulamazsınız. Karanlık tarafla uğraşırken öğrenmeniz gereken önemli bir şey var: Hasta edici, şeytani ya da sapkın denilemeyecek hiçbir şey YOKTUR… Dead, kötü insanlar için kötü müzik yapmak istiyordu. Ama gördüğü tek insanlar eşofmanlarla, şapkalarla, spor ayakkabılarla dolaşan, barış ve sevgiden söz eden kişilerdi. Onlardan o kadar nefret ediyordu ki artık zamanını bu insanlar için harcamanın hiçbir anlamı olmadığını düşünüyordu.”


Necrobutcher ise Euronymous'a, Dead'in cesedine ait fotoğrafları kullanmayı planladığı sürece kendisiyle iletişim kurmak istemediğini açıkça bildirmişti.


Sonuç olarak bu fotoğraflar hiçbir resmî Mayhem albüm çalışmasında kullanılmadı. Ancak daha sonra meşhur canlı bootleg albümü Dawn of the Black Hearts üzerinde yer aldılar. İlk olarak Kolombiyalı Warmaster Records tarafından sınırlı sayıda plak formatında yayımlanan bu kayıt, sahibi olan ve artık hayatta bulunmayan Mauricio “Bull Metal” Montoya aracılığıyla ortaya çıkmıştı. Montoya, Kolombiyalı death metal grubu Masacre'nin davulcusuydu ve Euronymous ile bağlantısı bulunuyordu.

Mayhem – The Dawn of the Black Hearts (1995). Grubun vokalisti Dead'in (Per Yngve Ohlin), 8 Nisan 1991'deki ölümünün ardından Euronymous (Øystein Aarseth) tarafından çekilen fotoğraf, albümün kapağında kullanıldı
Mayhem – The Dawn of the Black Hearts (1995). Grubun vokalisti Dead'in (Per Yngve Ohlin), 8 Nisan 1991'deki ölümünün ardından Euronymous (Øystein Aarseth) tarafından çekilen fotoğraf, albümün kapağında kullanıldı

Necrobutcher'ın sahneden çekilmesi, Euronymous'un kendisini yeniden yaratma sürecini hızlandırmış gibiydi. Kendi kimliğini yeniden tanımlamaya çalışırken metalin, özellikle de black metal'in nasıl olması gerektiğine ilişkin felsefesini ve inançlarını da ortaya koymaya başladı. Euronymous'un etkisi sayesinde bu yaklaşım, black metal hareketini ve sonradan ikinci dalga olarak adlandırılacak dönemi yeniden şekillendirecek, hatta yeniden başlatacaktı.


Bu yeni bir durumdu. Seksenli yıllarda Mayhem kendisini black metal olarak tanımlamıyordu. Euronymous da aynı şekilde bu ifadeyi kullanmıyordu. Hatta Güney Amerikalı bir bağlantısına verdiği röportajda grubun müziğini “brutal, extreme death metal” olarak nitelendirmişti.


Necrobutcher, black metal adlandırmasının o dönemdeki kullanımına ilişkin şöyle konuşuyordu:


“Black metal, Venom'un ortaya attığı bir şeydi. Dolayısıyla bu ismi kendimize mal edemezdik. Biz müziğimizi ‘aggressive metal’, ‘brutal metal’, ‘total death music’ gibi ifadelerle tanımlıyorduk. Gerçek anlamda black metal yaptığını söyleyebilecek tek grup Venom'du.” Burzum'un kurucusu Varg Vikernes de 2010 yılında Metal Hammer'a verdiği röportajda benzer bir değerlendirme yapmıştı:


“1991 yılında Darkthrone ve Burzum death metal akımına karşı çıkıp başka bir şey yapmaya başladığında henüz bir black metal sahnesi yoktu. Euronymous buna black metal adını verdi çünkü o, benim aksime, Venom hayranıydı ve Venom bu ismi bir albüm başlığı olarak kullanmıştı. O günden beri de bu isim kullanılmaya devam ediyor.”


Venom vokalisti Conrad “Cronos” Lant ise Norveç'ten yükselen yeni grupları duyduğunda yaşadığı heyecanı şöyle anlatıyordu:


“Mayhem ve Burzum gibi gruplar ortaya çıkmaya başladığında kendi kendime, ‘Evet, bu lanet olasıca harika! Yine bir grup genç, çılgın çocuk!’ diyordum. Tamamen sınırların dışındaydı; kirliydi, çirkindi, berbattı, akortsuzdu, ritimsizdi. Bizim de geldiğimiz nokta tam olarak buydu. Ama sürekli şunu düşünüyordum: Bu adamlar kendi yarattıkları şeye neden kendilerine ait bir isim bulmadılar? Bence Venom'a benzemiyorlardı. Venom'dan etkilenmişlerdi ama ben de Bowie ve Jethro Tull'dan etkilenmiştim; yine de onlara benzemiyordum. Bu yüzden yaptıkları şeyin hakkını daha fazla vermeleri gerektiğini düşündüm. Birilerine ilham verdiğinizi duymak, özellikle de o insanlar başarılı olduğunda harikadır. Ancak aynı zamanda kendi tarzlarını yarattıkları için ‘Norse Metal’ gibi bir isim bulabilirlerdi. Böylece kendi tarzlarını ortaya çıkarmış olmalarından dolayı hak ettikleri saygıyı da görürlerdi. Bence bu gruplar son derece özgün ve etkileyici. İnanılmaz derecede ağır müzik yapıyorlar. Ancak Norveçli gruplardan bazıları kendilerine black metal dediğinde ‘Aslında değilsiniz’ diye düşündüm. Çünkü bizim için bu; seks, uyuşturucu, rock 'n' roll, Satanizm, death metal, power metal ve thrash metaldi. Bütün bu özellikler black metal'i oluşturuyordu. Bu gruplarda ‘Teacher's Pet’, ‘Poison’ ya da ‘Buried Alive’ gibi şarkılara benzer bir çeşitlilik duymuyorum. Bence bir tarzı black metal yapan şey, bünyesinde bu çeşitliliği barındırmasıdır. Bir şeye black metal adını verdiğimde yarattığım şeyin tam olarak bu olduğunu düşünüyordum. Bütün bu farklı tarzları içinde barındırıyordu. Bir death metal grubunun kendisine black metal dediğini duyduğumda, bunun aslında death metal olduğunu düşünüyorum. Her şey aşağı yukarı aynı hızda ilerliyor. Bizdeki o alaycı, eğlenceli yaklaşım nerede?” Cronos'un da belirttiği üzere Venom, özellikle de power metal ifadesi başta olmak üzere başka birçok tanımlama kullanmıştı. Ancak bugün power metal denildiğinde anlaşılan müzikle o dönemde kastedilen şey aynı değildi. Seksenli yıllar, extreme metal alt türlerinin henüz bugünkü kadar belirgin biçimde ayrışmadığı bir dönemdi.

Euronymous ve Necrobutcher, Venom’un Hammersmith Odeon, Londra’daki konserini izlemek üzere Londra’ya gittiği zamandan bir fotoğraf.
Euronymous ve Necrobutcher, Venom’un Hammersmith Odeon, Londra’daki konserini izlemek üzere Londra’ya gittiği zamandan bir fotoğraf.

Doksanlı yılların başına gelindiğinde ise thrash ve death metal çoktan rock ve metal ana akımına girmişti. Sepultura ve Morbid Angel gibi grupların yükselişi, ayrıca büyük plak şirketlerinden Columbia'nın Earache Records ile kısa süreli ilgisi bu değişimin göstergelerindendi. Yeraltı sahnesinin pek çok ismi ise seksenli yılların daha karanlık, daha gizemli atmosferine geri dönmeyi arzuluyordu. Euronymous'un yaptığı şey, “black metal” terimini yeniden gündeme taşımak ve ardından kendi düşünceleri doğrultusunda daha geniş bir kullanım alanına kavuşturmaktı. Seksenli yıllarda hayranlık duyduğu grupların bazı özelliklerini seçerek benimsedi ve bunlara kendi fikirlerini ekledi. Bu yeni anlayışın en belirgin özelliklerinden biri, ilk dönem gruplarında bu denli güçlü olmayan ciddiyet anlayışıydı. Kerrang! dergisine verdiği ve Varg Vikernes ile birlikte yer aldığı röportajda, Venom ve Bathory'nin gerçekte Satanist olmadıklarını bildiğini, ancak buna rağmen “aksini düşünmeyi seçtiğini” söylemesi bu yaklaşımının dikkat çekici örneklerinden biriydi.


Günümüzde “black metal” terimi çoğunlukla belirli müzikal özelliklere sahip extreme metal gruplarını tanımlamak için kullanılıyor. Hızlı davul ritimleri, tiz çığlık vokaller, gitarlarda hızlı tremolo picking, atmosfer ve duyguya verilen önem ve şeytani bir estetik bu tanımın temel unsurları arasında yer alıyor. Nitekim pek çok black metal müzisyeni de bu tanımı benimsemekte ve bu yazı dizisinde de yer yer, yalnızca anlatımı netleştirmek amacıyla, aynı kullanım tercih ettim.


Benzer şekilde death metal, günümüzde genellikle atmosferden ziyade vahşeti veya teknik yeterliliği ön plana çıkaran, daha derin growl vokaller ve sık riff değişimleri kullanan grupları tanımlamak için kullanılmakta.


Ancak Euronymous için black metal, müzikal özelliklerden çok daha farklı bir anlama sahipti.

Onun tanımında black metal, “gerçek” Satanizmi kutlayan grupları ifade ediyordu. Burada kastettiği, Şeytan'a gerçek anlamda inanan ve onu tanrı olarak benimseyen teistik bir yaklaşımdı. Church of Satan gibi örgütlerin temsil ettiği anlayıştan farklı olarak, doğrudan Şeytan'a tapınmayı savunuyordu. Death metal ise onun düşüncesinde “gerçek” ölüm kültünü temsil etmeliydi. Her iki tarafın icra ettiği müziğin hangi tür özelliklere sahip olduğu ise tamamen önemsizdi.


Orcustus dergisinde bu düşüncesini oldukça sert ifadelerle ortaya koymuştu: “Bugün artık death metal grubu yok. Yalnızca bir avuç grup var (çoğu oldukça iyi). Hâlâ anlamayanlar için açıklayayım: Black metal'in müziğin kendisiyle hiçbir ilgisi yoktur. Hem Blasphemy hem de Mercyful Fate black metal'dir. Önemli olan ŞARKI SÖZLERİDİR ve bunlar SATANİST olmalıdır. Aksi takdirde black metal DEĞİLDİR. Bizim tercih ettiğimiz adlandırmayla geriye yalnızca LIFE METAL grupları kalmıştır.


Therion gibi bir grubu ele alın. Müzikleri oldukça iyi, hatta İsveç'in en iyi gruplarından biri sayılabilir (gerçi bu pek bir şey ifade etmiyor). Ama şarkı sözleri BERBAT. Toplumdan ve kirlilikten bahsediyorlar. Bunun ÖLÜMLE ne ilgisi var? Bir grup ölümü yüceltiyor ve ona tapınıyorsa, hangi tür metal yaparsa yapsın death metal'dir. Bir grup Satan'ı yüceltiyor ve ona tapınıyorsa black metal'dir.


Ölümü yüceltmekten söz ederken bunu eğlenceli bulmayı ya da kanlı görüntülere ilgi duymayı kastetmiyorum. Sırf HAYATTAN NEFRET ETTİĞİNİZ için ÖLDÜREBİLMEKTEN bahsediyorum. İnsanların öldürülmesinden zevk aldıkları için savaşları görmekten hoşlanan insanlardan söz ediyorum. Kaç grup böyle düşünüyor?” Yaygın kanının aksine Euronymous, death metal türünün kendisine bütünüyle karşı değildi. Hatta röportajlarında Carcass gibi bazı grupları övdüğü de biliniyordu. Asıl karşı çıktığı şey, kendi tanımıyla “sahte death metal” veya “life metal” idi. Ona göre tür, giderek toplum tarafından kabul gören ve zararsızlaştırılmış bir hâle bürünüyordu. Bununla birlikte Euronymous'un kendi tanımlamalarına rağmen, o dönemde Norveç'te ortaya çıkan ve bugün önemli kabul edilen pek çok grubun black metal ile özdeşleşmiş müzikal özellikleri kullandığı da göz ardı edilemez. Burzum, Immortal, Darkthrone, Emperor, Enslaved, Hades, Gorgoroth, Satyricon, Arcturus, Carpathian Forest ve Mysticum bu topluluğun öne çıkan isimleri arasındaydı.


Üstelik bu grupların önemli bir kısmı daha önce death metal gruplarında müzik yaparken black metal anlayışına yönelmişti. Çoğunun önceki çalışmaları ise atmosferik unsurlar da içeriyordu.


Immortal ve Hades, Old Funeral ile Amputation gruplarının dağılmasının ardından ortaya çıkmıştı. Burzum'un geçmişinde de Old Funeral bulunuyordu. Enslaved, Phobia'dan; Emperor ise Embrionic ve Thou Shalt Suffer gruplarından doğmuştu. Mortem'in kadrosunda ise ilerleyen yıllarda Mayhem, Arcturus ve Stigma Diabolicum/Thorns ile bağlantılı olacak isimler yer alıyordu.


Belki de en dikkat çekici dönüşüm Darkthrone'da yaşanmıştı. Grup, teknik death metal alanında başarı elde etmiş bir topluluktan bütünüyle black metal'e yönelen bir oluşuma dönüşmüştü.


Ancak Euronymous, çevresindeki grupların çoğunu black metal olarak kabul etmiyordu. Onun için belirleyici olan yine müzikal özellikler ve dış görünüş değil, şarkı sözleri ve benimsenen düşünceydi.


Orcustus fanzinine verdiği röportajda Immortal hakkında şöyle diyordu:


“Öncelikle Immortal bir black metal grubu DEĞİLDİR çünkü Satanist değiller. Bunu kendileri de söylüyor. Satanizm ile bağlantılı atmosferler ve ruh hâlleriyle ilgileniyorlar. Yeni görünümleri, her zaman ilgilendikleri şeylerin daha derinine inmenin bir yolu. Ayrıca Darkthrone'un Soulside Journey albümünün şarkı sözlerini okumaya zahmet edenler, sözlerin aynı Satanist anlayışı taşıdığını görecektir. Bu da Soulside Journey albümünün bir black metal albümü olduğu anlamına gelir.” Mayhem'in o dönemki şarkı sözleri de kesinlikle Satanist bir karakter taşıyordu. Ancak Necrobutcher, bu yaklaşımın grup üyelerinin gerçek yaşamlarına ne ölçüde yansıdığı konusunda farklı bir tablo çiziyordu.


“Bu tamamen insanları kışkırtmak içindi,” diyordu. “İnsanlar bizi yanlış anladı. Yaptığımız şeylere baktılar ve kendi varsayımlarını oluşturarak bizim Satanist olduğumuzu düşündüler. O dönemde bize bunu sorduklarında ‘Elbette’ diyorduk. İnsanlar böyle aptalca sorular sormaya yetecek kadar aptal oldukları için her şeye evet diyorduk ve biz de gülüyorduk. Hayır, Euronymous'un buna gerçekten inandığını düşünmüyorum. Bu konu hakkında konuşmayı seviyordu ama dindar biri olmadığı için inandığını sanmıyorum. Hatta inanmadığını biliyorum. Onun için bu, birçok insanın gözünde kötü ve şeytani olan bir şeydi. O da kötü olarak görülen şeylerin destekçisiydi.”


Euronymous, black metal'i zaman zaman insanları yönlendirmek ve kışkırtmak için kullanılabilecek bir araç olarak sunuyordu. Genç müzisyenlerin yeni gruplar kurmak yerine Satanist teröristler olmaları gerektiğini söylediği bile olmuştu. Ancak müziğin kendisinin onun için her zaman öncelikli olduğu da açıktı.


Enslaved ve Immortal'ı Satanist temalardan uzaklaştıkları için black metal olarak görmediğini söylese de her iki gruba da tavsiyelerde bulunuyor ve destek veriyordu. Kraftwerk'ten Kiss'e kadar birbirinden farklı sanatçıları hâlâ büyük bir ilgiyle dinliyordu. Slayer fanzinine verdiği röportajda bunu açıkça ifade etmişti:


“Satanist grupları seviyorum ama müzikleri harikaysa havuç yemek hakkında şarkı söylemeleri umurumda değil.”


Ayrıca müziklerini beğendiği takdirde “açık renkli kıyafetler ve eşofmanlar” giyen grupları bile plak şirketinden yayımlayabileceğini söylüyordu.


O dönemde Emperor'un bas gitaristi olan Mortiis (Håvard Ellefsen), Euronymous'un müzikal yaklaşımına ilişkin şunları anlatıyordu:


“Uyum sağlamak için bir baskı hissettiğimi hiç hatırlamıyorum. Euro müziğin sesini belirlemiyordu. Her şeyden önce gerçek bir müzik hayranıydı ve black metal olsun ya da olmasın, pek çok müziği kendi değerleri içinde takdir edebiliyordu. Black metal olmayan Merciless'i yayımladı. Kolombiya'dan death metal grubu Masacre ile de yayımlanması planlanan çalışmalar üzerinde görüşüyordu.”


Euronymous, bu yaklaşımın öncülüğünde kısa sürede sahnede bir birlik duygusu oluşturmayı başardı. Bu birliktelik 1991 yılının ortalarında, yine birkaç kişinin katkısıyla somut bir mekâna kavuştu. Bu süreçte özellikle erken dönem Norveç black metal grupları Perdition Hearse ve Abhorrent/Thyabhorrent ile bağlantılı olan Stian “Occultus” Johansen'in katkısı önemliydi.


Euronymous, Oslo'da bir plak dükkânı açtı. Norveççede cehennem anlamına gelen Helvete adını taşıyan bu dükkânın asıl işlevi, pek çok açıdan sahnenin buluşma noktası olmaktı. Aralarında Varg Vikernes'in de bulunduğu genç müzisyenler burada kalabiliyor, plak dinleyebiliyor ve birbirleriyle vakit geçirebiliyordu. Aynı zamanda dönemin giderek kontrolden çıkan partilerine de ev sahipliği yapıyordu.


1993, Helvete'nin önünde Euronymous ve Hellhammer.
1993, Helvete'nin önünde Euronymous ve Hellhammer.

Mortiis o günleri şöyle hatırlıyordu:


“Bunlar black metal partileriydi, anlarsın ya. Ortam iyiydi. Bazıları tamamen sarhoş olurdu, bazıları köşelerde kendi hâlinde otururdu. Sanırım herkes bir şeyleri temsil etmeye çalışıyordu. Bir keresinde koluma bir harita iğnesi sapladığımı ve kemik durdurana kadar ilerlettiğimi hatırlıyorum. Euro'nun da bir keresinde alnına çivi çaktığını duymuştum. Bu partilerden birinde kendi kafamda bira şişesi kırdığımı da hatırlıyorum. Bir keresinde içeriye bir adam silah sallayarak girmişti. Abhorrent/Thyabhorrent üyesi olabilir. Her türlü saçmalık yaşanabiliyordu.”


1991'in yazı Helvete'nin bodrum katında yapılan bir parti.
1991'in yazı Helvete'nin bodrum katında yapılan bir parti.

Enslaved'den Grutle Kjellson ise dönemin atmosferini biraz daha farklı hatırlıyordu:


“Elbette insanlık ve bunun gibi konular hakkında bazı çılgın fikirlerimiz vardı… Aptalca ya da tuhaf düşüncelerimiz oluyordu. Ama genel olarak bira içiyor ve gülüyorduk. Sürekli böyle oturmuyorduk.”


Grutle bu sırada kollarını kavuşturarak ciddi bir ifadeyle oturmanın o dönemi doğru yansıtmadığını belirtmişti.


Emperor'dan Tomas “Samoth” Haugen ise bir süre Varg Vikernes ile birlikte dükkânın bodrum katında yaşadığını anlatıyordu:


“Bir süre Varg ile birlikte bodruma taşındım. Gerçekten berbat bir bodrum katıydı. Bugünden geriye baktığımda orada yaşamayı nasıl seçtiğimize inanamıyorum. Gerçi pek fazla kalmadık. Çok karanlık, kasvetli ve küflüydü. Hayatımın o döneminde kendimi karanlığın derinliklerine gerçekten bırakmıştım.


Dükkânda pek çok çılgın şeyin yaşandığı partiler düzenleniyordu. Geriye dönüp baktığımda dükkânın pek de düzenli olduğunu söyleyemem. Bazen tam anlamıyla kaos hâkimdi. İyi bir ticari anlayıştan ziyade idealizmle yönetiliyordu. Ama bu müziğe ve o dönemin yaşam tarzına ilgi duyan insanlar için iyi bir buluşma noktası hâline geldi. Kendine özgü bir atmosferi vardı. Bugünle karşılaştırıldığında her şey çok farklıydı. O zamanlar ‘black metal katalog hayranları’ yoktu. Her şey tamamen underground'dı ve gruplar ile bu işin içindeki insanlar arasında çok daha sahici bir duygu vardı.”

Kasım 1992 tarihli, Helvete / Deathlike Silence Productions'ın ilk kataloglarından biri. Kapak fotoğrafında ABRUPTUM'dan Evil yer alıyor.
Kasım 1992 tarihli, Helvete / Deathlike Silence Productions'ın ilk kataloglarından biri. Kapak fotoğrafında ABRUPTUM'dan Evil yer alıyor.

Ulver'den Kristoffer “Garm” Rygg de Helvete'nin önemine dikkat çekiyordu:


“Dükkân, insanların sosyal olarak buluştuğu, albüm satın alabildiği ve bilgi edinebildiği bir yerdi. Norveç black metal'inin oluşum yıllarında Helvete'nin ve Euronymous'un etkisini gerçekten küçümseyemezsiniz.”


Dimmu Borgir'den Silenoz ise dükkânın ticari yaklaşımına değiniyordu:


“Fiyatları da oldukça uygundu. CD'leri pahalıya satmazdı ve gerçekten buradan para kazandığını sanmıyorum. Onun derdi bu aşırı underground müziği gençlere ulaştırmaktı.”


Dışarıdan bakıldığında Helvete'nin ağırlıklı olarak black metal plakları sattığı düşünülebilir. Ancak o dönemde yalnızca bu türdeki kayıtlarla bir plak dükkânını ayakta tutmak mümkün değildi. Üstelik Euronymous'un kendisinin de hoşlanmadığını açıkça belirttiği Deicide ve Napalm Death gibi grupların albümleri de dükkânda satılıyordu.


Bu kayıtlar kira ve diğer masrafların karşılanmasına yardımcı olurken Helvete'nin asıl amacı underground metal dinleyicilerini bir araya getirmek ve bu kültürü beslemekti.


Dükkânın dekorasyonu da bu anlayışı yansıtıyordu. Siyah duvarlar, ters çevrilmiş haçlar, silahlar ve plaklarla süslenmişti. Ancak bazı durumlarda bu plakların dükkâna düzenli müşteriler tarafından getirilmesi, hatta bağışlanması gerekiyordu.

Helvete'nin içerisinden bir görüntü.
Helvete'nin içerisinden bir görüntü.

Darkthrone'dan Fenriz, Helvete'nin açılmasının kendisi için ne ifade ettiğini şöyle anlatıyordu:


“Seksenlerde Norveç'te sahne açısından hiçbir hareketlilik yoktu. Sonra çalıştığım yerden on beş dakika uzaklıkta bir dükkân açıldı. Nihayet benim gibi müziğe takıntılı insanları görebiliyor ve onlarla tanışabiliyordum. Rafların dolu görünmesi için plak bağışlayanlardan biri de bendim. Çoğunluğu sıkıcı thrash metal kayıtları olan altmış plak bağışlamıştım.”


Enslaved'den Grutle, dükkânın ortaklaşa yürütülen yapısını şöyle açıklıyordu:


“Orada bulunan herkes bir noktada tezgâhın arkasına geçip çalışmıştır. Ben de plak sattım.”


Metalion ise ilk günleri hatırlarken şöyle diyordu:


“Başlangıçta neredeyse hiçbir şey yoktu. Birkaç plağın bulunduğu ikinci el bölümü vardı, başka da bir şey yoktu. Ama insanlar oraya takılmak, içmek, sigara içmek ve vakit geçirmek için geliyordu. Darkthrone ve Emperor üyeleri sürekli oradaydı. Sosyalleşmek en önemli şeydi. Dükkânın bodrum katında yaşardık. Bildiğiniz gibi bugün Inferno festivali oraya turist gezileri düzenliyor… Neyse…”

Helvete'nin tanıtım bröşürü.
Helvete'nin tanıtım bröşürü.

O dönemin bir başka müdavimi olan, önce Lamented Souls'ta yer alan, daha sonra Aura Noir ve Dødheimsgard'a katılan Apollyon ise dükkânın plak koleksiyonunu pek de etkileyici bulmuyordu:


“Berbat bir plak seçkileri vardı. Doğru düzgün dağıtım bağlantıları da yoktu. Darkthrone'un A Blaze in the Northern Sky albümü çıktığında Helvete'nin bu albümü bile alamadığını hatırlıyorum. Dağıtımcılarla bağlantıları yoktu. Yani gerçek anlamda bir plak dükkânı değildi.


Hot Records adında başka bir dükkân vardı ve albümün çıktığı gün oradaydım. Helvete'nin müdavimlerinden biri de dükkâna geldi. Sahibi arkasını döndüğünde ya da telefonda konuşurken bütün A Blaze albümlerini çalıp Helvete'ye doğru kaçtı!”


Apollyon bu noktada gülerek devam ediyordu:


“Tabii ki dükkân sahibi polisle birlikte Helvete'ye giderek plakları geri aldı. Bu tür aptalca şeyler, o sözde müdavimlerin yapabildiği şeylerdi.”

Euronymous Helvete'de.
Euronymous Helvete'de.

Helvete gerçekten de çok sayıda yeni hayranı kendisine çekiyordu. Bunların önemli bir bölümü Euronymous'a büyük saygı duyuyordu. Ancak bazıları için bu saygı zamanla hayranlığa, hatta bir tür putlaştırmaya dönüşmüştü.


Euronymous'u daha önceki, henüz bu denli “şeytani” bir imaj benimsemediği dönemlerden tanımayan gençlerin onun hakkında edindiği izlenim oldukça tek taraflıydı. Eski arkadaşları Manheim ve Necrobutcher artık yanında olmadığı için Euronymous, giderek daha katı ve aşırı bir manifesto ortaya koyabiliyor, kendisini istediği biçimde sunmakta daha özgür davranabiliyordu. Onu uzun yıllardır tanıyan insanların düzeltme veya itirazlarıyla karşılaşmıyordu.


Apollyon bu durumu şöyle anlatıyordu:


“Oraya gelen çok sayıda genç vardı ve bence Euronymous da bundan hoşlanıyordu. Onun için her şeyi yapabilecek pek çok takipçisi vardı. Öğle yemeklerini yanlarında getirip bütün gün orada oturmak, Euronymous ile vakit geçirmek isteyen gruplar ve insanlar bulunuyordu.”


Necrobutcher ise eski ortağının sahnedeki değişimini çok daha sert ifadelerle değerlendiriyordu:


“Ben sahneden çekildiğimde kimse onun gerçekte kim olduğunu bilmiyordu. Böylece sahte bir şey ortaya koyabiliyordu. Bir cübbe giyiyor, yüzünü beyaza boyuyor ve hiçbir gerçekliği olmayan şeyler söylüyordu.”


Manheim da bu değerlendirmeye katılıyordu:


“Yıllardır birlikte yaşadığınız ve gerçekte nasıl biri olduğunuzu bilen insanlarla yakın olduğunuzda olmadığınız biriymiş gibi davranamazsınız…”


Necrobutcher araya giriyordu:


“Çünkü arkadaşların bunu hemen fark eder ve ‘Ne saçmalıyorsun?’ diye sorar.”


Manheim devam ediyordu:


“Aynen öyle. Gerçek ortaya çıkar. Ama Euronymous'un çok aşırı söylemlerde bulunduğu dönemde bile onunla hâlâ sık sık görüşüyorduk. Beni arayabiliyor, müzikten ve her türlü konudan konuşabiliyorduk. Gayet normaldi. Ertesi gün seni arıyor, Helvete'de arkadaşlarıyla oturuyor ve kiliseleri yakmaktan söz ediyordu. Sanki başka bir insana dönüşüyordu. Bir rol oynuyordu ve bunu yapabiliyordu çünkü onu düzeltecek kimse yoktu.”


Snorre Ruch da Euronymous'un oluşturduğu kişiliğe ilişkin benzer bir düşünceye sahipti:


“Kendisini ve çevresindekileri en saf kötülüğün, gerçek Satanizmin temsilcisi olduğuna ikna etmeye çalışıyordu. Kaç kişinin buna inandığını bilmiyorum ama medya bu hikâyeyi seviyordu.”


Euronymous, özellikle röportajlarında son derece kötü ve şeytani bir imajı yaymaya devam ediyordu. Açıklamaları giderek daha soğuk ve acımasız bir hâl almıştı.


Norveç yayını Beat'e verdiği bir röportajda şöyle demişti:


“Hiç arkadaşım yok. Yalnızca ittifak kurduğum insanlar var. Kız arkadaşım ölse ağlamam, cesedini kötüye kullanırım.”


Deathcrush dönemindeki mizahi unsurlar sorulduğunda ise şu yanıtı vermişti:


“O zaman öyleydi. Artık eğlenmenin kötü bir şey olduğunu düşünüyoruz. Dışarı çıkıp eğlenmektense oturup kendini kesmek daha iyidir… Sevgi hissedebilmeyi başaralı uzun yıllar oldu. Durum bundan ibaret. Bu temel bir anlayış.”


Ancak bu açıklamalarına rağmen Euronymous, evinde oturup kendisini kesen, duygulardan tamamen arınmış ve hiçbir arkadaşı olmayan biri değildi. Ne yazık ki söylemleri bazı hayranlarını bu şekilde davranmaya teşvik etmiş olsa da, hareketin içinde düzenlenen partiler ve yoğun sosyal ilişkiler bile onun çizdiği bu portreyle çelişiyordu.


Plak şirketinin sloganı olan “No Mosh, No Core, No Trend, No Fun” (Mosh yok, Core yok, Trend yok, Eğlence yok) ifadesinin en azından yüzde yirmi beşinin gerçeği yansıtmadığı söylenebilirdi.



Deathlike Silence sloganı ''No Mosh, No Core, No Trend, No Fun''
Deathlike Silence sloganı ''No Mosh, No Core, No Trend, No Fun''

Onunla tanışan insanların büyük bölümü Euronymous'u genel olarak sosyal, arkadaş canlısı ve müzik tutkusu yüksek biri olarak hatırlıyordu. Müzik hakkında konuşmayı seviyordu, insanlarla iletişim kurmaktan hoşlanıyordu ve çevresinde çok sayıda arkadaşı vardı. Bu insanlara karşı cömert ve nazik davrandığı da aktarılıyordu.


Bunun örneklerinden biri Enslaved'in kurucuları Grutle Kjellson ve Ivar Bjørnson'du. Euronymous yalnızca grubu kendi plak şirketi Deathlike Silence Productions bünyesine katmakla kalmamış, ilk yıllarında onlara rehberlik de etmişti. Her iki müzisyenin geleneksel İskandinav tanrılarına ilgi duyduğu, Satanizm ile aralarında mesafe bulunduğu açıktı. Buna rağmen Euronymous'un onlara destek olmaktan başka bir yaklaşım sergilemediğini ve herhangi bir Satanist düşünceyi dayatmaya çalışmadığını söylüyorlardı.


Grutle Kjellson şöyle anlatıyordu:


“Konseptimizi ona anlattık. O da ‘Evet, birilerinin bunu yapması gerekiyor. Bu güzel bir fikir, kültürü korumak önemli. Ben bu konularla ilgilenmiyorum ama siz devam edin’ dedi.”


Ivar Bjørnson ise Euronymous ile yaptıkları konuşmaların büyük bölümünün müzik teorisi üzerine olduğunu vurguluyordu:


“En çok zaman geçirdiğimiz konu müzik teorisiydi. Memleketimizi ziyaret ettiği zaman, Enslaved'in tarihi açısından çok önemli bir andı, yanında gitarını getirmişti. Mayhem'in De Mysteriis Dom Sathanas kayıtlarını, vokaller henüz eklenmemiş ham miksleri, o kadar çok dinlemiştik ki… Onun gitarı, benim de gitarım vardı. Ona ‘Bu riffi nasıl çalıyorsun?’ diye sorabiliyordum ve bana açıklıyordu.


Beni arayıp kendisinin ve Thorns'tan Snorre Ruch'un kayıt yapmak üzerine yeni bir teori geliştirdiğini anlatırdı. Her şey bu bilgileri paylaşmakla ilgiliydi. Bugün gitar çalma tarzımın yüzde yetmişi ya da sekseni hâlâ o anlardan geliyor. Henüz on dört yaşındaydım.”


Euronymous bu şekilde sahnedeki pek çok genç gruba yardımcı oldu. Özellikle Enslaved ve Emperor'a verdiği destek dikkat çekiciydi. Her iki grubu da bu iki grubun ortak split albümünü yayımlayan Candlelight Records'a bizzat tavsiye etmişti.


İlginç olan, Emperor ile henüz tanışmadan önce de gitarist Samoth ve basçı Mortiis'e çeşitli önerilerde bulunmuş olmasıydı. O dönemde mektupla kendisiyle iletişim kuran çok sayıda müzisyen bulunuyordu.


Samoth ilk iletişimlerini şöyle hatırlıyordu:


“Onunla ilk kez mektup yazarak bağlantı kurdum. Embryonic demosunu gönderdim ve bize dürüst bir geri dönüş yaptı. Çok fazla beğenmemişti ama iyi bulduğu noktaları da belirtmişti. Mayhem hakkında, yaklaşan konserler ve dinlememiz gereken gruplar hakkında bilgiler vermişti.”


Euronymous ile hiç tanışmamış olanlar için onun nasıl bir insan olduğunu anlamak oldukça güçtür. Belki de bunun nedeni, insanlığını inkâr etmeye bu kadar istekli olması ve zamanla dünyaya sunduğu black metal kişiliğinin içinde giderek daha fazla kaybolmasıydı.


Orcustus fanzinine verdiği ve bugün hâlâ hatırlanan açıklamalarından biri bu durumu açıkça ortaya koyuyordu:


“İnsanların birbirlerine saygı duyması gerektiğini düşünmüyorum. Trend takipçilerinin bana saygı duymasını istemiyorum. Benden NEFRET ETMELERİNİ ve KORKMALARINI istiyorum. İnsanlar fikirlerimizi kendi fikirleri olarak kabul etmiyorsa defolup gidebilirler. Çünkü o zaman bizimle hiçbir ilgisi olmayan bir müzik sahnesine aittirler. Madonna hayranı da olabilirler. Bizimle geri kalanlar arasında bir UÇURUM var.


Hardcore domuzları ahlakın bekçiliğini üstlenmekte haklıydılar. Ancak bizim onların yüzüne tekme atmamız ve ahlaksızlığın bekçileri hâline gelmemiz gerekiyor.”


Onu diğerlerinden daha iyi tanıyan Manheim bile Euronymous'un gerçek kişiliği ile oluşturduğu karakteri birbirinden ayırmakta zorlanıyordu.


Düşünceli bir şekilde şöyle anlatıyordu:


“Bunun içinde bir alaycılık vardı. Pelle'nin ölümünü ele alış biçimi gerçekten sarsıcıydı. Çünkü o zamana kadar her şey imajdan ve felsefi tartışmalardan ibaretti. Sanırım onun bu durumu gerektiği gibi yönetemediğini anladığımız kırılma noktası buydu.


Øystein benim için hiçbir zaman değişmedi. Ancak oluşturduğu imaj giderek daha fazla yer kaplamaya başladı. Bu imajı ne kadar ileri götürmeye istekli olduğu sürekli genişliyordu. Bir keresinde bir şeyi ne kadar ileri götürebileceğiniz ve bunu yapmanın ne kadar eğlenceli olduğu üzerine entelektüel bir tartışma yapmıştık. O da bunun sınırlarını zorlamaktan keyif alıyordu. İnsanları ne kadar ileri itebilirsiniz? Kendinizi ne kadar zorlayabilirsiniz? Bu bağlamda bütün bunlar onun bir parçasıydı.


Ama Euronymous'un oluşturduğu imajın Øystein'ın kendisi olmadığına inanıyorum. Gerçek olduğunu düşünmüyorum. Yine de belki bu alaycılığın o seviyesine ulaşabileceğine kendisini inandırmıştı.


Çevresindeki insanları önemsiyordu. Bununla birlikte, aşırılığı gerçekten keşfetmek istiyorsanız onu yaşamanız gerektiğine inanıyordu. İşte bu noktada diğer insanlardan ayrılıyordu.


Sanatçılar, ‘İnsanların nasıl tepki vereceğini görmek için aşırılığın içine girmeliyiz’ der. Ama aşırılığı yaşamak başka bir şeydir ve o bunu yapmak istiyordu.


Cinsellik hakkında konuşur, kötü olan şeyin anal seks olduğunu söylerdi. Normal, sıradan ve doğal seks yapmamalı, bunun yerine anal seks yapmalıydınız. Bu konuda çok katıydı. Böyle bir insan olmayı, bu sınırları keşfetmeyi istiyordu.


Peki bu bir imaj mıydı, yoksa kişiliği mi? Sanırım akademik çevrelerden biriyle konuşsanız bunun bir imaj, oynanan bir rol olduğunu söylerdi. Ancak elbette bu rol sizin bir parçanızı da yansıtır. Çünkü içinizde hiçbir karşılığı olmasaydı bunu yaşayamazdınız.”


Grutle Kjellson da Euronymous'un karakterindeki bu çelişkiye dikkat çekiyordu:


“Euronymous muhtemelen hayatımda tanıdığım en uç insanlardan biriydi. Nazizmden nefret ediyordu çünkü komünizmin çok daha kötü olduğunu düşünüyordu. Tuhaf filmler izlerdi, insanlardan nefret eden biriydi ama yine de tanıdığım en arkadaş canlısı insanlardan biriydi.”


Ivar Bjørnson ise Euronymous'un müzikte ciddiyet anlayışını ön plana çıkarıyordu:


“Onun çok güçlü biçimde savunduğu şey müzikteki ciddiyetti. Bence bu, insanların onunla tanıştıklarında gördükleri kişi ile medyaya yansıttığı kişi arasındaki çelişkiyi açıklıyor.


Sanırım bu düşünceye bir ölçüde gerçekten inanıyordu. Dünyanın yanmasını ve her şeyin durmasını isteyebilirsiniz ama sonra eve gidip kendiniz, aileniz ve çocuklarınız için en iyisini dileyebilirsiniz. Bence iki düşünceyi aynı anda zihninizde taşımanız mümkün.


Pek çok yazarın ilgisini çeken şey bu ‘çifte hayat’ meselesidir. Birçok yazar son derece aşırı kitaplar yazar ve ana karakterlerinin düşünceleri bir yerlerden gelmek zorundadır. Peki siz de cinayet eğilimli bir manyak ya da cinsel sapkın mısınız?


Pek çok insan herkesin bir ölçüde böyle gizli bir ikinci hayatı olduğunu iddia eder. Bence black metal sahnesindeki tek fark, bu insanların söz konusu ikinci hayatı açıkça dile getirmeyi seçmiş olmalarıydı.”


Evet, şimdi fark etmişsinizdir; buraya kadar anlattığım her şeyi, bizzat o döneme tanıklık etmiş insanların kendi sözleri üzerinden kurguladım. Kulaktan dolma bilgilerden ve yıllar içinde gerçeklerin üzerine eklenmiş şehir efsanelerinden uzaklaşıp hakikate ulaşmanın tek yolu buydu.

Ancak hikâye burada bitmiyor. Önümüzde hâlâ çözülmesi gereken pek çok düğüm var. Bunları bir sonraki bölüme bırakıyorum. Mayhem hikâyesinin finali olacak bu bölümde, o gün o evde ve o sahnede aslında neler yaşandığına dair taşlar nihayet daha da yerine oturacak.

Bu kültürün ve sahnenin ruhuna gerçekten ilgi duyuyorsanız, şimdiye kadar anlatılanlar üzerine biraz daha derinlemesine düşünmenizi tavsiye ederim. Çünkü bir sonraki bölümde dondurucu ay, sizi her zamankinden çok daha soğuk karşılayacak.

Yorumlar


SON YAZILAR

Spiral_Sanat-Logo

Spiral Sanat

Spiral Sanat iyidir, kuvvetlidir, dirayetlidir, mukavemetlidir, güçlüdür. Tüketin.

Sosyal Medya Hesaplarımız

Abone Olun

Teşekkürler!

Yeniliklerden haberdar olun

© Spiral Sanat. 2021. Tüm hakları saklıdır.

bottom of page